Nepal 2013, april en mei

De eerste drie weken van April zijn wij voornamelijk in Pokhara geweest. Vrij weinig gedaan en dus ook niet veel over te melden. Wel heb ik nog de sprong gemaakt en ben ik wezen paragliden. Met mijn hoogtevrees redelijk heftig maar wel ontzettend mooi en ik ben dan ook blij dat ik die keuze heb gemaakt.
Wij vertrekken 10 mei uit Nepal en dat betekend dat de laatste weken in het teken staat van afscheid nemen. Dat zal moeilijk genoeg worden omdat wij ons erg zijn gaan hechten aan dit land, zijn bewoners, cultuur, natuur, enz
Het is vandaag 23 april en wij hebben dan toch nog een braille typemachine kunnen kopen in Nepal. Die hoop hadden wij eigenlijk al opgegeven maar bij mijn laatste poging bij een organisatie voor het welzijn van blinden was het opeens raak. En ook nog eens tegen een goede prijs. In Amerika kosten ze $ 800,- en in Nederland meer dan € 800,- maar hier kon ik een nieuwe kopen voor even € 400,- Helemaal goed dus. Ook maar 1000 vel speciaal papier er bij gekocht.  

Einde van de maand

Dat betekend wel dat wij nog af moeten reizen naar Parasi. Grofweg 1 dag bus naar Chitwan en dan 6 uur bus naar Parasi en weer terug. Maar het is het mer dan waard. Met deze typemachine krijgen de kinderen een extra kans om iets speciaals te leren wat hun iets meer kans geeft op een vrijwel kansloze markt qua banen. Het is in ieder geval een nieuwe uitdaging voor ze en dat is al erg veel waard. Omdat wij er toch heen gaan kunnen we ook direct zomerkleding voor ze kopen. Dat was een wens van de meisjes. Die zouden graag bv en zomerjurk willen hebben. Naast hun schooluniform hebben ze dat nog nooit gehad. Een oud collega heeft speciaal voor hen wat geld overgemaakt. Morgen dus kleding kopen.
Ook vandaag 2 bedden en matrassen gekocht voor de kinderen in het huis in Naya-bazar. Dat betekend weer minimaal 4 slaapplekken in het opvanghuis.  1 bed is direct naar het huis gebracht door een drager. Morgen gaan wij ook weer even op bezoek bij de kinderen. Even kijken wat hun resultaten zijn geweest op de laatste examens.

Wij hebben maar besloten om eerst naar Chitwan te gaan. En van Chitwan naar Parasi. Zo zouden wij nog 1 dag in het prachtige Sapana village kunnen blijven bij Dhruba en Bharsa. Daar aangekomen kregen wij een kamer in het nieuwe deel. Boven zijn eigen huis (wat nog niet af is) heeft Dhruba 4 mooie kamers laten maken. Deze zijn ip voor vrijwilligers, familie of vrienden en bij uitzondering ook voor reguliere gasten. Prachtige rustige kamer met uitzicht over het park. 30 april niet meegekregen mbt de kroning van onze nieuwe koning. Wij hebben 7 uur in een bloedhete auto gezeten op weg (en terug) naar Parasi. Het doel: de blindenschool. De opdracht: afleveren van braille typemachine, kleding, wat snoepgoed, tandenborstels en tandpasta. Tussen 11 en 13 zijn wij bij de kinderen, principal en leraren geweest, Ze waren erg blij verrast dat wij er toch in waren geslaagd om een typemacine te vinden. Ook de kinderen zagen in dat dit betekend dat ae nu iets extra kunnen leren wat mogelijk positief kan zijn voor hun toekomst. Ze waren erg blij met hun nieuwe zomerkleding en de jongens moesten het direct aan over hun schooluniform. Dus 3 lagen kleding bij > 37 graden in de schaduw. pffffff. De kinderen en hun caretaker uitgelegd dat wij ook afscheid moeten nemen. Het zal zeker 2 jaar duren voordat wij terug kunnen keren.  

Eind april hebben wij de eerste gesprekken gehad met de ouders van de twee schoolkinderen die wij gaan sponsoren.
Natuurlijk dit ook met de meisjes zelf doorgesproken. Op de link hieronder staat veel meer informatie en een toelichting op deze keuze. 
04 Mei is er een 2e gesprek en 06 mei gaan wij met de schoolleiding om de tafel. Ik verwacht dat wij er wel uit gaan komen met hen. Natuurlijk blijven sponsor bedragen zeer welkom voor deze kinderen of onze andere doelen.  

Ik schrijf dit laatste deel over Nepal vanuit Thailand. De laatste weken in NEpal zijn omgevlogen en stonden vooral in het teken van afscheid. Zoals ik hier boven al schreef het afscheid in Parasi maar ook het afscheid van de kinderen in het huis van PANepal in Naya-Bazar. En natuurlijk ook het afscheid van Indira die zo veel goed werk doet voor kinderen, gezinnen en gedetineerden in Nepal. Bezoek haar website of faceboek eens en zie wat deze vrouw allemaal doet. Bijna niet te bevatten.
In de laatste week voor PANepal nog een gesprek gehad met een verslaggever uit het westen van Nepal die aandacht wilde schenken aan de omstandigheden en gevangenissen in Nepal in die regio maar die ook de moeite nam om iets op te zetten zodat het systeem mogelijk zou kunnen veranderen. Hij vroeg heel specifieke informatie over mijn kennis mbt het gevangeniswezen. Welke verschillen er zijn tussen Europa en Azie, wat ik goed en vatbaar vind voor verbetering in Nepal, wat de eerste stapen zouden moeten zijn enz enz. Natuurlijk lastig om te beantwoorden (zeker in gebrekkig Engels) maar ieder initiatief moet worden omarmt en positief worden benaderd in een land waar nog zo veel moet worden gedaan om detentie en opvang voor kinderen en gezinnen en beetje humaner te maken.
Ook werd ik op de valreep uitgenodigd door de vervangend inspecteur-generaal van de 'armed police force' en reguliere politie van Nepal. De een na hoogste officier van de politie. Deze wilde eigenlijk gewoon 'zijn verhaal' kwijt (zo kwam het op mij over) en hij was zeer openhartig. Het was een gesprek wat mij meer inzicht heeft gegeven over waar de veranderingen beginnen en vastlopen in het systeem. Daarnaast hebben wij informatie uitgewisseld over hoe gevangenisregiems, opbouw van teams en leiding, sanctiebeleid, enz. En al is deze officier, als ik de kranten moet geloven, niet helemaal schoon, het is zeker iemand die ziet dat er zaken zijn waar de regering haar verantwoordelijkheid zou moeten nemen. En iemand die in de positie is (of komt) omdat ook daadwerkelijk te beinvloeden. Ik kreeg als dank na een gesprek van 2 uur nog een leuk geschenk van hem.

Het afscheid van de familie Thapa was een stuk lastiger. Wij hebben 3 maanden bij de familie gewoond en hebben zeer regelmatig contact en bezoeken ze vaak. Wij hebben een aantal zaken kunnen regelen voor het gezin en ze zien ons echt als een soort familie. En zo was het afscheid dan ook. Het meeste contact hebben wij (ook omdat hij engels spreekt) met hun zoon Sanjog. Sanjog heeft ook een aantal dingen met ons samen gedaan in Nepal waaronder een korte vakantie naar Pokhara waarbij hij voor het eerst in zijn leven heeft gevlogen. Sanjog regelt alle zaken voor ons mbt bv de schoolkinderen. Zelf zorgen wij voor lange termijn support voor hem. Op die manier wordt zijn leven op termijn en stukje dragelijker. Ter herinnering: Sanjog is 27, ongehuwd (ouders regelen dit op termijn), werkt 6 (of 7) dagen per week minimaal 10 uur per dag, krijgt 5000 rupee loon (€45,-) per maand ongeacht het aantal uren dat hij maakt, moet van zijn loon buskosten en eten nog zelf betalen. Slimme jongen zonder hogere opleiding wiens toekomst zonder hulp feitelijk erg onzeker zal zijn.
De laatste 2 zaterdagen van ons verblijf in Nepal zijn wij nog bij de familie geweest. Als kado geen bloemen maar een zak rijst meegenomen. Heerlijk gegeten en tijd genoeg gehad om afscheid te nemen.

Vervolgens stonden alle kinderen van RAM school nog op onze lijst. En de kinderen die de afgelopen 2 jaar al door zijn gestroomd naar hoger onderwijs. Ook de laatste hebben wij bezocht. En ook daar was het soms emotioneel om afscheid te nemen vooral voor degene voor wie wij echt iets hebben kunnen betekenen.
Op Ram zelf hebben wij tijdens het laatste bezoek aan alle kinderen nog wat kadootjes uitgedeeld die wij al mee hadden genomen vanuit Nederland. Voor alle meisjes een ketting en voor de jongens een armband of en robot (een robot is een soort voetballetje van rubberen elastiekjes). In de gesprekken met sommige ouders hoorden wij al dat de kinderen het erg vonden dat wij nu niet meer zouden komen de komende jaren. Tot huilens aan toe. Dat merk je op school zelf niet zo erg maar het geeft goed aan hoe kinderen dingen beleven. Het afscheid met deze kinderen vond ik zelf wel het moeilijkste. De band was hier het grootst door het intensievere contact. Ook zitten hier natuurlijk de sponsorkinderen waarmee wij hebben afgesproken een langdurige relatie aan te gaan ivm hun studie.
En met hun ouders is 2 maal intensief gesproken over hun toekomst. Beloftes zijn door ons gedaan naar de kinderen en de ouders en de ouders hebben ook toezeggingen moeten doen mbt hun kinderen en hun toekomst. Ik hoop dat alles ook zal worden nagekomen in de toekomst zodat deze meisjes een goede kans op een mooie toekomst zullen krijgen.
Ook zijn er afspraken gemaakt op school ivm deze kinderen. Alle communicatie tussen de kinderen of de school en ons gaat via Sanjog. Dus dat komt allemaal wel goed.

En dan nog Krishna, Roma en de kinderen. Krishna en zijn kleine kelderwinkeltje waar wij iedere dag wel even langs kwamen als wij in Kathmandu waren. Gewoon even wat kopen en altijd werden wij uitgenodigd voor een kopje thee of om te eten. De afgelopen jaren werden wij ook hun leven ingezogen en werden deel van mooie dingen maar ook van vele tegenslagen. Ook dit gezin hebben wij een paar maal kunnen helpen en gelukkig zijn er meer frequente bezoekers die dat doen. Zo worden zijn kinderen door diverse mensen gesponsord voor school. Krijgt Krishna regelmatig giften om het hoofd boven water te houden bij tegenslag enz enz. Emotioneel afscheid ook hier. Ik heb een stukje, wat over hem is geschreven in een zweedse 'tourguide', vertaald en zal dat helemaal onder aan deze pagina plaatsen. Het zegt alles over wie Krishna is. En er zijn in Nepal veel Krishna's en gelukkig kunnen wij er een aantal. Want al denken zij dat alleen zij geholpen zijn door ons, in feite zijn onze ogen geopend, voor een ander dimensie van het leven, door hen. 

afscheid

" Krishna Prasad Silwal zal waarschijnlijk nooit de wereld buiten Nepal zien. En dat heeft hem lange tijd pijn gedaan. De landbouw in zijn dorp Nuwakot bracht weinig op terwijl zijn familie bleef groeien. Er restte hem maar één uitweg: 'weg van daar'. Na vruchteloze pogingen om werk te vinden in Kathmandu, vond hij een kleine kelderruimte in Z-street aan de rand van de toeristenwijk Thamel. Krishna sloopte een gedeelte van de buitenmuur en vulde de kleine ruimte met goederen. En zo stond hij achter het kleine gat op de grond en schreeuwde om de aandacht te trekken van mogelijke klanten met de belofte thee, bier, chocolade van Kathmandu's beste kwaliteit te verkopen.
De zaak werd 'Biplov cold-store' genoemd naar Krishna's zoon Biplov.
De zaak doet het in vele opzichten goed. Krishna heeft niet langer de directe behoefte om de wereld te bereizen. Daarvoor in de plaats komt de wereld naar hem toe. Bijna iedere keer als ik de zaak bezoek zitten er reizigers op een rijstzak thee te drinken en luisteren naar elkaars verhalen. Altijd in gezelschap van Krishna en vaak ook van zijn vrouw Roma en zijn zoon en dochters. Aan de muur hangen foto's en bedankbrieven van nieuwe en oude vrienden. Zijn winkeltje heeft al eens de lokale krant gehaald en is ook te vinden op you-tube. Sommige reizigers vergelijken het met de 'Mohan's drink shop' in Peshawar of de 'Balto Inn' in het noorden van Pakistan. Anderen weer zien een vergelijk met Istanbuls 'Lale Pudding Shop'. Een plek om even bij te komen en een winkeltje tegelijkertijd. Maar ook een belangrijke stukje van een reis. Mensen uit Kathmandu en het plezierige reizigersdeel van de wereld komen naar Krishna met hun backpack en stoffige wandelschoenen. De kleine winkel is te vinden in Z-street, tegenover de trekking agency 'mountain Delights'  "

In gesprek met Indira (PANepal) en een verslaggever

vrouwen en kinderen achter de tralies

Marc met Sanjog en vader Thapa aan het eten

In gesprek met grootvader en moeder van Assika (1 van onze sponsorkinderen). Sanjog vertaald.

Boven: groep 1 RAM en onder krijgt Marc een ceremoniele tika als afscheid