Nepal en India 2012, februari

Wij zouden vandaag 09-01-12 in Bardia moeten zitten. De laatste plaats in Nepal voor wij naar India gaan. 
Maar het is iets anders gelopen. Marc heeft in Chitwan een tekenbeet opgelopen en heeft nu de verschijnselen van de ziekte van lyme. En moet 6 weken lang een hoge dosis antibiotica slikken en daarnaast een hele vracht aan vitaminen en probiotica. In totaal 11 a 12 pillen per dag. Petra heeft waarschijnlijk nav een infectie opgezette lymfeklieren in haar nek en moest daarvoor gisteren naar het ziekenhuis. Ook anti biotica. Als het over twee a drie dagen niet monder is dan moeten wij terugkomen voor een bloedonderzoek. Dus zijn wij in de hoofdstad gebleven. In ieder geval tot komend weekend.

Eigenlijk ook verder niet veel gedaan. Wat uitgerust, en natuurlijk een paar avonden doorgebracht met mijn zus die hier ook op vakantie is samen met haar buren. Mijn zwager en zijn buurman zijn vandaag gestart met de hele annapurna trek (zij doen het in 12 dagen ipv 18 dagen). 

ziek zwak en misselijk

Het is verder hier prima uit te houden.ook al omdat hier vrijwel alles verkrijgbaar is. Iedere dag ontbijten met een stokbroodje en daarbij kopen wij de yakkaas, komkommer en eitjes. En omdat het iedere dag (bijna) hier overdag nog wel > 20 graden is kunnen we op het dakterras eten in het zonnetje. Hiernaast Marc zijn specialiteit. Heeft hij toch niet voor niets een opleiding gedaan in het restaurant wezen :) Maar zeker niet geleerd van Bruno.

Oh ja ... op de januari pagina onderaan het kopje Tansen staat nog een nieuw filmpje van 10 min over de trek waar Marc en Ik de weg kwijt zijn geraakt.

Bardia

Ten eerste gaat het met Marc en Petra beter. Bij Petra lijkt de anti biotica aan te slaan en de bijwerkingen van de anti biotica die Marc slikt zijn te verdragen voor hem. Meest vervelende is de zonne allergie die hij heeft als bijwerking. Even in de zon betekend direct verbrandingen op vooral zijn handen en nek. Pijnlijk en lastig. Hij moet nu nog ruim een maand. God zij dank zitten wij niet midden in het zomer seizoen anders was het waarschijnlijk niet te doen geweest.
Na twee lange busritten van meer dan 8 uur zijn wij aangekomen in het national park van Bardia. Omdat de busrit in 1 keer ons te lang was hebben we 1 nacht in Butwal geslapen. Een stoffige flinke stad. Wel een belangrijke crossroad omdat je vandaar naar Chitwan in het oosten, pokhara in het noorden, de grens met India in het zuiden en Bardia in het westen kan gaan. Bardia is zoals verwacht de rust zelf. Vrijwel geen toeristen en midden in de jungle. Temperatuur hier op dit moment meer dan 25 graden in de zon. Bijna te warm voor ons.  Wij verblijven in het wild route tented camp. Alles met traditionele lemen huizen. Drie met een tent en 1 huisje waar twee appartementjes in zijn gemaakt. Een bed, een lichtje, wc en wasbak. Meer heb je ook niet nodig hier. De jonge mensen die het runnen zijn erg vriendelijk en behulpzaam. Naast ons zijn twee australiers die op hun motoren door india en nepal reizen. Dat doen ze al 16 jaar. 1 jaar werken en twee jaar reizen. Altijd dronken en stoned maar wel lachen. Ze hebben goede humor.
Wij blijven hier drie nachten en gaan de 19e de grens met India over. Daar begint een nieuw hoofdstuk mbt onze reis. De eerste dagen zullen vrij hectisch worden. Wij hebben al gehoord dat in het gebied waar wij heen willen gaan erg veel sneeuw moet liggen en het er dus ook te koud is. Daarnaast zouden een aantal grote wegen nog afgesloten zijn. Als dat inderdaad zo is dan zakken wij af ten zuiden van Delhi om meer richting het woestijn gebied af te reizen. Daar is in ieder geval zon. Maar mogelijk valt de temperatuur wel mee :)

Na drie nachten met wat pijn in ons hart Bardia en daarmee ook Nepal verlaten. In het najaar gaan wij zeker terug naar de rust en de prachtige omgeving van Bardia voor een lange periode. Mogelijk hebben wij daar ook al een nieuw project gevonden waar wij kunnen werken. Van Badia met de bus naar de grens (4 uur). Vandaar hebben wij en paard en wagen afgehuurd die ons met onze bagage over de grens naar Banbasa zou kunnen brengen. Daar hebben wij twee uur over gedaan incl. 30 minuten aan grens formaliteiten. Via Mahendranagar de grens over is rustig en niets vergeleken met de andere drukke en hectische grensovergangen van India. Het grensgebied wat je over moet steken is een kilometer of 8 met aan beide zijde twee controle posten voor bagage en papieren. Alles gaat heel gemoedelijk zonder gedoe. Uiteindelijk in Banbasa afgezet en dus officieel in India aangekomen.

India

Vandaar de bus genomen naar de plaats Haldwani waar wij twee nachten zijn gebleven. Een stoffige plaats maar net genoeg om even aan het India te ruiken. Verschil is zeker dat de mensen wat stugger zijn. Iets afstandelijker. Meer bedelaars maar tot nu toe minder "pusherig" dan wij verwacht hadden. Hotel en guesthouses zijn duurder maar het eten is goedkoper. Wat wij tot nu toe hebben gegeten is zeer smaakvol en het beloofd veel goeds voor de toekomst (hoop ik). Heerlijke curry's en, hoewel zonder vlees, dus erg lekker. 21-02 hebben wij de bus gepakt naar het, hier, zeer populaire Nainital. Een dorp rond een lavameer in de bergen. Op ongeveer 2000 meter hoogte. Opvallend voor ons zijn de betere bussen en wegen. Dat maakt reizen een stuk prettiger.
Nainital is een echt vakantiedorp, zeg maar een soort zandvoort in Noord India. Veel pas getrouwde stellen komen hier hun wittebroods weken doorbrengen. Aan de oostkant van het meer staan honderden hotels die over het algemeen zeer prijzig zijn. Vanuit de lonely planet hebben wij een hotel uitgezocht met uitzicht over het meer op een bovenste verdieping. Leuk ingerichte kamer voor ons drieen voor 1000 rs (+/- € 16,50).

Deze dam is een onderdeel van de grensovergang van Nepal - India bij Mahendranagar

Onze kamer en uitzicht in Nainital

Op straat eten in dit soort tentjes is eigenlijk een soort russische roulette met je maag spelen. Maar het kan wel erg lekker zijn en dat was hier zeker het geval. Geitenmomo's voor Marc en mij en een goede chow mien voor Petra. Het bankje staat gewoon op straat recht tegenover de plek waar deze jongen het klaar staat te maken.

Bestolen

Waarom heeft iedere kamer hier op iedere etage tralies voor de ramen ........ juist; om diefstal tegen te gaan.
Indirect begrijpen wij nu wat het is nadat ook wij zijn geript.
Wat komt er zoal op een hoogte van een meter of 10 - 12 ---> Apen.
En deze apen struinen in grote groepen het hele bergdorp af naar de idiote toerist die het waagt zijn (balkon)deur open te laten staan. Is er 1 gevonden dan is het een kwestie van een seintje naar de rest van de groep en met zijn allen bestelen ze dan alles wat eetbaar of bruikbaar is in en mum van tijd uit je kamer. 
Waar heb ik dat gedrag toch eerder gezien .. :)
Zelf hebben wij onze kamer niet open laten staan maar het was niet zo'n goed idee om de prullenbak buiten te zetten. En al helemaal niet met twee oude bananen er in. Die werd vakundig binnenste buiten gekeerd door een kleine troep van deze bandietjes. 
Ook als je met en zak chips op het balkon zit is het raadzaam om een stok in de buurt te houden. Die zak chips willen ze heel graag en ze gaan redelijk ver om hem ook in hun bezit te krijgen. Dus snel leegeten en als het er op aan komt het gevecht aan gaan. 

Zoo

Over een  beestenboel gesproken. In Nainital staat ook een Zoo. Op zich niet zo bijzonder maar deze dierentuin staat op een hoogte van bijna 2100 meter. In deze dierentuin vind je de dieren die op hoogte leven. En dat maakt hem redelijk bijzonder. Voor 50 cent mag je naar binnen en waar wij een verwaarloosde dierentuin verwachte aan te treffen kwamen wij in een redelijk goed onderhouden dierentuin. Met redelijk grote verblijven voor de dieren die er ook nog eens goed uit zagen. Blijkbaar wordt er voldoende zorg en aandacht aan de dieren gegeven. Een mooie en bijzondere dierentuin.