2011 - (c) Atsma-azie.nl

"De missie van PANepal (prisoners assistance Nepal) is vrij simpel; zij menen dat gevangenissen geen plek moet zijn waar mensen lijden, en in het bijzonder geen plek mag zijn waar onschuldige kinderen lijden. De organisatie helpt (probeert te participeren in ) de gevangenissen te transformeren in plaatsen waar gevangenen leren verder te komen en hen leert om een bestaanswaardige toekomst op te bouwen."

Men concentreert zich dus op de onschuldige kinderen die met hun moeders mee moeten naar de gevangenis als deze laatste wordt veroordeeld en waarbij de kinderen niet opgevangen kunnen worden door andere familieleden.
Dat laatste is vaak een probleem omdat de mensen uitermate arm zijn en vaak geen middelen hebben om nog een mond te voeden.
PANepal zorgt ervoor dat de kinderen een veilige en positieve omgeving krigen aangeboden (waar mogelijk). Ze proberen de kinderen te reintegreren bij hun familie of het gebied waar ze vandaan komen. Daarnaast monitoren zij de 'basic' en 'humanitaire'rechten van gevangenen en kinderen in de gevangenissen. Ze proberen de vaardigheden en mogelijkheden van de meest kwetsbare groepen in de gevangenissen te verbeteren, en zeker niet onbelangrijk, proberen ze crimineel gedrag te verminderen door andere vaardigheden en bestaansmogelijkheden aan te bieden. Belangrijk in dit alles is dat de kinderen aansluiting blijven houden bij hun eigen gemeenschap. Naast dit alles zorgt de organisatie voor moeder-kind contact zolang de moeders in de gevangenis verblijven.

Door zich te concentreren op de kinderen wil men voorkomen dat deze kinderen opgroeien in de gevangenis of op straat leven, slachtoffer worden van de sexindustrie of andere vormen van trauma moeten ondergaan.  De organisatie heeft  vier opvanghuizen en drie scholen(Kathmandu, Sankhu, Jhapa en Palpa (Tansen)). Meest belangrijkste is dat de basis behoefte op peil zijn (eten, water, gezondheidszorg en educatie) en daarnaast moet er een positief leefklimaat heersen waar kinderen de mogelijkheid hebben om zich te ontwikkelen.
Onderdak wordt geboden (tijdelijk dan wel permanent) aan enkele honderden kinderen.

Ook wordt hulp en aandacht geschonken aan vele allerarmste gezinnen waarvan de vader in de gevangenis zit.
Crimeineel gedrag bij (vooral) kinderen wordt in een vroeg stadium herkend en er kan preventief of ter vorkoming van recidive hulp en steun worden geboden.
Kinderen krijgen educatie aangeboden wat de basis moet zijn voor hun verdere toekomst zonder op straat te hoeven leven.
Er zijn (en worden) projecten ontwikkeld waar oudere jong volwassenen een toekomst kunnen opbouwen dan wel een  vak kunnen leren. Enkele voorbeelden hiervan zijn: een organisch landbouw project, enkele vakgerichte opleidingen met stage- dan wel leerplekken, een theehuisje, enz
Op kleine schaal worden "microkredieten" verleend (denk dan aan bedragen van 10 tot 30 euro !) om jonge mensen de gelegenheid te geven om iets op te bouwen of te helpen een beter bestaan op te bouwen (door bv het bouwen van toilet voorzieningen).

 

Even wat cijfers op een rijtje:

2 % (of ongeveer 166) van alle gevangenen in Nepal zijn minderjarig (of kind <  5 jr). De staat hoeft geen enkele verantwoordelijkheid te nemen voor de kinderen van gevangenen. Dat maakt deze groep de meest kwetsbare in heel Nepal.
> 300 achtergestelde (gevangenis) kinderen worden geholpen door PANnepal middels onderdak, voedsel en educatie en er zitten er nog ongeveer 300 in de gevangenissen op dit moment.
59,4 % van alle gevangen in Nepal wachten op hun rechtzitting voor een lange tijd. In die periode krijgt men, iedere 2 jaar, een matras (mat) en een deken.
175 % bezetting in de gevangenissen van Nepal. Dit is een cijfer uit 2008 en zal heden ten dagen hoger zijn.
72 - Nepal heeft 72 gevangenissen

 



 

"wij zijn begonnen" maar verder is het moeilijk om ergens te beginnen met beschrijven van wat wij aan het doen zijn. Het is zo veel dat ik alles eerst even goed moet ordenen.
Het is niet de hoeveelheid werk. Sommige dagen een uur of 5 aan het werk maar op schooldagen nu nog maar slechts een uur of 3 per dag. In het tehuis in 'Naya Bazaar' in Kathmandu 13 kinderen begeleiden met spelletjes, aandacht, huiswerk, enz enz 
Ik heb nog geen foto's van deze plek dus die komen later.
De groep kinderen is voornamelijk afkomstig uit de 72 gevangenissen van Nepal. Een groep kinderen die enorme traumatische ervaringen moeten verwerken. Maar ook een groep die zich gelukkig mag prijzen dat ze zitten waar ze nu zijn. En zo de nodige elementaire basisbehoefte krijgen. Eten, onderdak, affectie, onderwijs en medische hulp. En zie ook hoe snel de kinderen zich ogenschijnlijk aanpassen aan hun nieuwe omgeving. Alsof ze nooit anders hebben gekend. Maar dat is natuurlijk schijn. Veel kinderen kunnen hun ervaringen prima achter een muurtje stoppen en voor de buitenwereld zijn het dan vevolgens blije en spelende kinderen, als alle andere. 

 

En dat zijn ze niet. De kinderen leven met elkaar. De oudere passen op de jongere hoewel ik ook  'het recht van de sterkste' of 'straat mentaliteit' zie. Want al worden ze redelijk goed beschermd de kinderen pakken wat ze pakken kunnen. Letterlijk en figuurlijk. Sommige zijn daar slimmer in dan andere. Ze schreeuwen om aandacht. De kleinste komen graag bij je hangen als je een verhaaltje voorleest, spelletje doet of help bij het huiswerk.
Er zijn voldoende vrijwilligers die ze ook nog eens verwennen. Regelmatig wordt er wat snoep uitgedeeld of fruit. De kinderen krijgen voldoende te eten en er is kleding en bijna iedereen slaapt op en matras of bed. Kleding is overigens niet ruim maar iedereen heeft wel kleding.
Ze verzorgen hun eigen spullen en iedereen heeft taken in het huis middels een schema. Zowel jong als oud helpt mee.

Tot zover gaat alles wel zoals wij hadden verwacht. Wat ons ook steeds duidelijk wordt, en hoe duidelijker hoe ongelooflijker, is de omvang van PANepal. 350 kinderen gered uit de gevangenissen en ondergebracht  in diverse huizen en nog 300 kinderen in de gevangenissen.

Huizen in Kathmandu, Sankhu, Palpa, terai en Dhjapa en daarnaast zijn aan sommige huizen ook nog schooltjes verbonden waar ook kinderen uit de dorpen gratis les kunnen krijgen.
Zorg en verantwoordelijk voor > 300 kinderen, tientallen leraren, begeleiders, vrijwilligers, enz enz , vele gevangenen en hun gezinnen komt neer op een hele kleine organisatie geleid door 1 Nepalese vrouw. Indira Ramnagar.
Ik krijg het al benauwd als ik het zo opschrijf maar helemaal als ik er midden inzit en kijk wat er allemaal moet gebeuren.
En waar komt al het geld vandaan om dit draaiende te houden, en wat als dat nu eens minder wordt, of 1 van de oprichters wordt ziek (of nog erger), wat is het netwerk en waar is de controle  ?????????!!!!!!!!!
Ik kom er simpel weg niet uit en vind het dan ok een wonder dat deze vrouw dit al 22 jaar doet al eist het zichtbaar een hoge tol van haar.
Het geheel draait met de gratie van wat er aan sponsoring binnen komt ....... JA ECHT WAAR. Het hele project is daar van afhankelijk. En ik denk dat ik het dan al snel heb over > 1000 mensen
Een project die het werk doet wat feitelijk de Nepalese overheid zou moeten doen. Maar deze laatse doet dat dus niet, en nog erger, de districten waar de huizen zich bevinden werken eerder tegen dan mee. Alles is zo corrupt dat functionarissen denken dat dit soort gesponsorde projecten ook wel hun portemonnee kan spekken. Dat soort corruptie praktijken kost nog eens handen vol werk. 
Behalve Kathmandu hebben wij nu ook Sankhu bezocht. Daar hebben wij overigens nog niet gewerkt. Alle geplaatste foto's tot nu toe zijn uit Sankhu.
Ooit begonnen in een oud vervallen huisje met plek voor ongeveer 10 kinderen.

Een nieuw huis is gebouwd voor 40 kinderen. Kinderen vanaf 3 jaar. Want tot drie jaar is het beter als ze bij de moeder blijven ook al is dat in en gevangenis omgeving. Maar deze kinderen bleken zo kwetsbaar en getraumatiseerd dat de organisatie ze niet naar een reguliere school in het dorp durfde te struren. Dus werd er een school gebouwd voor de eerste 5 schooljaren. Vanaf en jaar of 9 a 10 zouden de kinderen  voldoende moeten zijn ontwikkeld en hersteld om ook een dorpsschool aan te kunnen. Dat concept werkte prima. Maar nu moetsen dus ook leraren worden aangtrokken en een 'principal'. De 'tantes' die in de keuken werkte om de maaltijden voor de kinderen klaar te maken hadden allemaal  voldoende opleiding, zo ook een aantal oudere kinderen. Deze gingen samen met en aantal leraren het onderwijs opzetten middels een onderwijssysteem dat uniek is voor Nepal (daarover later meer). Naast de kinderen van het opvanghuis werd de school ook (deels) toegangkelijk gemaakt  voor de armste kinderen uit het dorp. Gratis. De school heeft 4 klassen en klas 5 krijgt les in de keuken of buiten. Totaal kunnen 100 kinderen les krijgen.

Het aantal op te vangen kinderen bleef echter ook groeien waardoor zelfs dit huis te klein werd. Het oude huis werd gesloopt en daarvoor in de plaats werd een nieuw bescheiden huis opgetrokken. Nu verblijven er 71 kinderen met opnieuw kinderen die voor de deur staan. Als er geld genoeg is komt er een verdieping op de school waar ook weer kinderen kunnen wonen.
Meer kinderen geeft natuurlijk ook meer problemen. Eten gaat nu in twee groepen. de leraren zijn ook kok, opvangouder, ehbo-er enz
De oudere kinderen zorgen voor de jongere maar bakken bv ook het brood. Ook helpen zij mee om de stenen en andere benodigdheden voor de nieuwbouw op de plaatst van bestemming te krijgen. Auto's kunnen hier niet komen.
De vraag die ik mij dan ook stel is tot hoe ver kan een dergelijk 'kleine'organisatie gaan ?  En mogelijk moet je daar maar niet te veel over nadenken.
De komende weken zijn wij nog aan het werk in Kathmandu, zal ik enkele gevangenissen in de regio gaan bezoeken, gaat Marc helpen met het bouwen (dan wel verstevigen) van een noodbrug is Tansen (Palpa) en ........

31-03-13 Marc heeft een aantal dagen meegeholpen met het eerste deel van de versteviging van de oude brug over de rivier bij het jeugdhuis in Palpa. Op de foto hierboven zie je hoe de brug eerst was. Als je er over loopt stuiterde je er bijna van af. Daarbij is de rivier nu niet echt wild omdat het de droge periode is maar in de monsoon periode staat hij dik een meter hoger.  Een prachtige plek waar jongeren leren het land te bewerken, vee te houden enz. Bij het 2e deel van dit project zijn er ook direct nieuwe fruitbomen geplant.
De jongens die hier als tieners heen gaan zijn jongens die niet goed kunnen aarden in de hoofdstad en vaak ook niet goed kunnen leren. Deze jongens redden zich hier, meestal, wel en leren zo ook direct een beroep. Ze staan onder leiding van een "vader en moeder" en zo wordt een familie achtige sfeer geschapen. Naast school bewerken ze dus het land en verzorgen de drie koeien. Ze kunnen bijna geheel leven van de oogst en de verkoop van de melk (6 liter per dag). Voor zo ver ik weet is dit project van PANepal de enigste in zijn soort in dit land.
En je zou verwachten dat een project als dit gesteund en erkend zou worden door de Nepalese overheid maar jammer genoeg werkt men alleen maar tegen. Bizar gezien het feit dat PANepal het werkt doet wat de regering verzuimd te doen, maar ja .... Indira is strijdbaar en zet gewoon door gelukkig.

In de hoofdstad in het ovanghuis aan Naya-bazar wordt het drukker en drukker. Er zijn 2 nieuwe groepen kinderen bijgekomen uit verschillende gevangenissen. 1 van de nieuwe kinderen heeft volgens ons veel trekken van het syndroom van down. Hij is samen gekomen met zijn broertje. Het zal erg lastig worden om voor deze kinderen bv een goede school of opvang te vinden. Maar voorlopig zijn zij beter af in het opvanghuis dan in de gevangenis. Door de toename ontstond er direct een tekort aan bedden, borden, enz enz. Een deel van dit tekort hebben wij aan kunnen vullen met het sponsor geld. Roestvijstalen borden en bekers hebben wij al gekocht en er zijn 2 bedden en matrassen besteld.

De kinderen zijn nu totaal aan ons gewend en iedere dag als wij komen worden wij met veel lawaai en knuffels onthaalt. Veel kinderen willen eigenlijk alleen maar aandacht en klampen zich letterlijk aan je vast en laten niet meer los. Alle oudere kinderen krijgen een aantal nieuwe kinderen waar zij op moeten letten. Dat betekend dat zij ze wegwijs moeten maken maar ook moeten letten op bv hun hygiene, voeding, enz Dat is soms wel eens lastig maar over het algemeen gaat dit redelijk in onze ogen. Aan ons werk daar komt langzamerhand ook een einde. Het is nu eind maart en de komende weken zijn wij niet in de hoofdstad. In de laatste weken in Nepal hebben wij een zeer druk programma en dus zullen wij nog maar en paar keer in het opvanghuis te vinden zijn.
Op de foto's hieronder zijn er nog een paar bij waar je kunt zien dat wij kleding hebben gekocht en uitgedeeld aan de kinderen in het huis. Verder nog wat andere foto's.