2013 - (c) Atsma-azie.nl

http://youtu.be/qBqTS13oHzw    Filmpje leefomgeving Dipika en Assika, nabij Palanse, Nepal

Alle school gerelateerde kosten per kind voor schooljaar 2013/2014 (april/april)

Wij zijn zaterdag 4 mei weer bij Dipika's en Asika's ouders geweest. Dipika haar vader en Oma waren thuis omdat moeder op het land moest werken om de oogst binnen te halen. Bij Assika waren grootvader en moeder aanwezig. Vader kon geen vrij krijgen.

Een gezin in Nepal woont altijd in bij de ouders van de man. Als een vrouw trouwt dan moet ze dus haar eigen familie verlaten en bij een nieuwe familie inwonen. Trouwen gaat hier meestal niet geheel vrijwillig. Een huwelijk op basis van 'verliefd' zijn is wel mogelijk maar de meeste huwelijken worden door de ouders met elkaar afgesproken. Het gebeurd regelmatig dat man en vrouw elkaar tijdens het huwelijk pas voor de eerste keer zien of spreken. Dat is in onze ogen heel vreemd en het heeft inderdaad ook veel nadelen maar zeker ook voordelen. Ik zal daar later meer over schrijven.

Dipika woont in een lemen (klei) huis. Buitenmuur bakstenen en binnen is alles van klei . Voor het klimaat daar (in de zomer meer dan 35 graden) is dat goed omdat de dikke muren de temperatuur binnen koel houden. Beneden in huis zijn eigenlijk de stallen en opslag voor bv hooi en graan. Boven heeft ieder familielid een eigen kamertje. Vader en
moeder hebben een kamer van ongeveer 2 meter bij 5 meter. Er staat een bed, een bankstel en een kast. En dan heb je nog erg weinig ruimte over om te lopen. Het huis heeft houten klapramen en er is binnen weinig licht. Er is wel electriciteit, maar Nepal heeft te weinig stroom. Dat betekend in de wintermaanden 18 uur per dag geen stroom en in de zomer ongeveer 10 uur per dag geen stroom. Water komt uit de bergen en bij veel gezinnen 2 keer per dag bereikbaar. Dan is er stroom nodig om het van beneden naar grote
opslagtanks op het dak te pompen. Families koken hun eten op open houtvuur of ze kopen gasflessen. Deze laatste zijn hier redelijk duur.
Assika woont in een huisje bijna helemaal van klei.


Dipika woont vlak bij haar school. En daarmee heeft ze geluk omdat veel kinderen uit de bergen soms wel 2 uur moeten lopen om hun school te bereiken (en 2 uur terug). Het is ook gevaarlijk. De bergen zijn hoog en in de regentijd is het erg glad. Er leven nog poema's en tijgers in de bergen. Deze vallen niet vaak mensen aan maar een paar
jaar geleden is nog een meisje door een tijger gedood ongeveer 10 minuten van de school vandaan. Assika woont op een berg. Niet zo hoog en het is maar een minuut of 20 berg op lopen. Ondanks de kleine afstand is het niet altijd even veilig om naar school te gaan. Het kan erg glad zijn en er leven nog roofdieren. Zelfs op deze geringe hoogte.

Er zijn meerdere soorten scholen in Nepal. De scholen van de regering zijn erg goedkoop maar ook erg slecht. Leraren komen vaak niet eens  lesgeven en dan geven de oudere kinderen bv de jongere kinderen les. Dipika zit op een zogenaamde 'english medium' school. Dit kost ongeveer 2 a 3 keer zo veel als een regeringsschool maar er zijn meer
leraren en deze zijn ook beter. Hierdoor kunnen kinderen na groep 8 makkelijker naar een vervolgopleiding.

Dipika en Assika zouden nooit de mogelijkheid kunnen krijgen om door te leren na klas 10. De opleidingen daarna zijn een voorloper op de universiteit en kosten voor een gezin in Nepal te veel geld. Daarnaast zijn Dipika en Assika   meisjes. En meisjes krijgen in Nepal minder kansen. Zeker als er nog broertjes zijn. De jongens krijgen als eerste de kans op beter onderwijs omdat die later dus thuis blijven wonen. Een vader en moeder zijn later dus afhankelijk van wat hun zoon verdient. Een meisje gaat altijd uit huis wonen en zal dus nooit meer iets voor het gezin opbrengen. Dit klinkt heel hard maar vergeet niet dat veel mensen hier maar net genoeg geld en eten hebben om te overleven. Hun toekomst is altijd onzeker. Wat gezinnen niet zien, en wat wij ze proberen bij te brengen, is dat slimme meisjes een kans moeten krijgen. Als ze, net als Dipika, bovengemiddeld begaafd zijn, ze gaan studeren enz dan moeten deze meisjes dus niet op hun 15,16 of 18e worden uitgehuwelijkt maar geef ze een kans om een goede baan te vinden. Op die manier verdienen ze een goed salaris en dat betekend voor de familie meer geld. Dit is allemaal erg ingewikkeld omdat veel van deze zaken traditioneel en cultureel gebonden zijn. Wij hebben wel alles besproken en de ouders zijn, gelukkig, akkoord met onze voorwaarden.

Dipika en Assika krijgen door de sponsering de kans  op een beter leven. Ze zijn zich hier absoluut bewust van.  Ze weten ook dat wij hen niet dwingen of iets op willen leggen en dat het altijd ook hun keuze zal blijven. Afscheid van de kinderen en in het bijzonder Dipika was erg moeilijk. Vooral Dipika heeft het daar heel moeilijk mee. Wij hebben ruim de tijd genomen om afscheid te nemen en om de meisjes in te lichten over alles. Assika is net iets te jong om alles te begrijpen maar ik heb Dipika gevraagd om haar een beetje te helpen hetgeen ze zou doen. 

Assika in groep 3 (heel groep 3 :)  )

Dipika in groep 5