Na een minuut of 5 kwam er een indier uit een van de bedrijfspanden, "glasgow contructions and solutions" waar wij voor zaten, naar buiten met de vraag of wij met deze hitte niet liever bij hem binnen bij de airco wilde wachten. Enigszins achterdochtig op wat er zou komen en na enig aandringen van hem gingen wij akkoord. Marc was ondertussen terug en in no-time zaten wij aan de lassi (yoghurt drank) met deze man en wat andere personeelsleden te praten. Hij hielp ons met zoeken naar een hotel en gaf wat leuke suggesties om in de stad te gaan doen.
Toen wij weg wilde gaan vertelde ik hem dat ik blij was nu eens iemand in dit land te speken die oprecht vriendelijk en behulpzaam was zonder bijbedoelingen. En ik bedankte hem daar hartelijk voor. Die zag hij niet aankomen en  hij leek wat verrast. Daarna vroeg hij of als wij vanmiddag al wat wilde gaan bekijken hij voor een auto met chauffeur zou zorgen die ons daarheen zou brengen. En die zagen wij dan weer niet aankomen. Dus op naar de hotelkamer, wat opfrissen en weer terug naar Amar. Daar kregen wij eerst nog een kopje melkthee en wij hebben wat gepraat en daarna zijn wij naar "rock garden" gebracht. Hier wilde wij al heen dus dat kwam goed uit. "Rock garden" is een creatie van de artiest 'Nek Chand Saini'. Deze man begon in de jaren 70 illegaal in een park kunst te maken van louter afval. Jaren later moest dit op last van de overheid worden afgebroken maar het stadsbestuur zag de waarde van deze kunstvorm in en steunde de kunstenaar. In de jaren daar na is dit uitgegroeid tot meest bezochte plek in India na de Taj Mahal. De foto's zijn daar genomen. Het is zeker de moeite van het bekijken waard. Het was gelukkig rustig toen wij er waren want met gemiddeld 5000 bezoekers per dag kan het erg druk zijn. Saini's creatie wordt nog steeds uitgebreid al krijgt hij nu wel hulp. Het nieuwe deel doet wat pretpark achtig aan en dat hoort o.i. dan weer niet bij kunst. Morgen reizen wij weer verder.

RAMANA's GARDEN gaat het niet worden. Na een prettige ontvangst en het voorstellen enkele dagen geleden met en andere vrijwilliger zouden wij vandaag (14-04) starten. Bij binnenkomst kwamen wij in contact met de dame die de leiding heeft in het weeshuis. En dat contact verliep werkelijk zeer onbeschoft. Niet voorstellen, niets aan ons vragen terwijl wij voor haar stonden maar aan de andere vrijwlliger vragen wie wij waren. Direct opdrachten geven zonder ook maar enigszins duidelijk te maken wat de dagelijkse routine was en zonder een normale vorm van communiceren. Ze was bezig op haar mobiele telefoon en had eigenlijk nergens tijd voor bevalve het geven van opdrachten. Nu hebben wij alle begrip voor iemand die het druk heeft maar zo onbeschoft zijn wij toch in maanden niet behandeld. Een andere vrijwiligger duidelijk niet op haar gemak en die door had wat er gebeurde maakte een zenuwachtige en zelfs wat bange indruk. Na 5 minuten en na geproberd te hebben het gesprek en andere wending gegeven keken wij elkaar aan en hadden toen al besloten om weer te vertrekken. Dit gaat dan wel ten koste van de kinderen die daar zitten maar onder een dergelijk onvriendelijk  en onpersoonlijk regiem zouden wij niet kunnen werken. Op onze terugweg naar het guesthouse kwamen wij een andere vrijwilliger tegen die daar werkt en ons verhaal en vermoeden bevestigde. Vreemd genoeg waren wij hier vooraf al een beetje bang voor omdat de organisatie redelijk groot is. Wij laten Ramana wel in onze doelen lijst staan omdat deze opvang voor de kinderen absoluut nodig is en zeker waard is om gesteund te worden. Bovenstaande heeft daar verder niets mee te maken. Alle gelden die binnenkomen voor dit project zal ook aan het project worden besteed.

 

India 2012, april

Agra - Taj Mahal

bloedje heet

De afgelopen dagen is de temperatuur weer omhoog geschoten. De laatste dagen was het tussen de 40 en 43 graden in de schaduw. Dan komt je lichaam op een punt dat het niet meer af kan koelen. Zweten heeft ook geen enkele zin. Het is dus echt bloed heet. Vandaag zijn wij van Agra terug naar Delhi gegaan.Dit keer met de trein. Een trein hier heeft meerdere klasse. normale coupe's en sleepers. Deze zitten overvol zijn erg warm. Daarnaast zijn er 1, 2 en 3 ac. Wagons met airconditioning. 1 ac met 4 bedden, 2 ac heeft er 6 en3 ac 8 per coupe. De bedden zijn er drie boven elkaar waarvan de eerste twee overdag een bank vormen. Wij hebben nu 3 ac gereisd en dat is een stuk beter dan een bus met deze hitte. Wij blijven een paar dagen in Delhi om vervolgens noordwaarts te trekken. Mogelijk is ons volgende vrijwilligers project in Dharamsala. Bekend omdat de Dali Lama vanuit Tibet daarheen is gevlucht. Ons werk zal daar (als het door gaat) op een school en en ziekenhuis in een tibetaans vluchtenlingenkamp zijn.

Voor ons was er maar een reden om naar Agra te gaan en dat was de Taj Mahal. Er is natuurlijk veel meer te zien in deze stad maar de rest slaan wij bijna allemaal over (behalve het red fort). De Taj Mahal is 1 van de (nieuwe) zeven wereld wonderen. Hoewel ik het persoonlijk wat vreemd vind hoe deze lijst van 7 tot stand is gekomen aan het begin van deze eeuw.
Er waren iets van 20 nominaties en men kon per persoon stemmen door een wonder naar keuze via internet of telefoon aan te geven. India heeft er alles aan gedaan om de taj mahal op die lijst te krijgen. Mensen konsen gratis bellen, een enorme reclame campagne om op de taj te stemmen, televisie spots enz enz. En tja....met meer dan en miljard inwoners heb je dan al snel de meeste stemmen.
Maar het is naturlijk wel een verschrikkelijk mooi monument met een prachtige geschiedenis. Waarschijnlijk een van werelds meest gefotografeerde monumenten. De duurste entree prijs van India 750 rs ( ongeveer € 11,50 ). Behalve een camera en wat water mag je niets meer naar binnen nemen. Op 500 meter van de ingang mag geen gemotoriseerd vervoer komen en mogen geen rooftop restaurants begonnen worden.
Qua constructie is een leuk detail dat de minaretten in een kleine hoek naar buiten zijn gebouwd. Reden is dat bij een aardbeving deze niet op de tombe zouden vallen als ze mochten instorten :)

Na een week of 7 a 8 denk ik wel wat van India te mogen vinden. En dat is niet positief. Althans wat de mensen betreft. India zelf heeft een prachtige diversiteit. Iedereen kan wel iets vinden wat bij hem past. Jungle, woestijn, strand, rivieren en delta's, grote steden, onbevolkte gebieden, enz enz.
Maar India is ver uit het meest gore, smerige en vervuilde land wat ik ooit in mijn leven heb gezien. Nepalezen hebben al weinig op met hun eigen land qua vervuiling maar de indier spant de kroon. Alles wordt op straat gegooid. Nooit op het eigen erf maar altijd bij de buren of op rijksgebied. De buren doen natuurlijk hetzelfde dus uiteindelijk ligt overal vuil. Dat trekt ongedierte aan en stinkt ongelooflijk. Heel India lijkt om geld te vragen aan toeristen en degene die geld genoeg hebben denken dat ze god zijn en behandelen hun medemens als vuilnis. In al deze weken ben ik nog maar een paar mensen tegen gekomen van wie ik van mening was dat het contact oprecht was zonder bijbedoelingen. Zelfs degene die zich heilig of verheven noemen. Maar bij ieder contact is het oppassen geblazen, want over het algemeen volgt er iets. Ik zie veel indiers (zonder te willen generaliseren) op dit moment als asociaal, onvriendelijk, alleen maar op zichzelf of hun familie gericht. Zij kunnen zich niet (of willen zich niet) inleven in de ander, lijkt het. De indier maakt vooral veel lawaai. Met alles. Praten kan niet maar moet veel al schreeuwen zijn. De tv en radio hebben alleen standje 8 tot 10. Ook in hotels en guesthuizen. Zo wel vanaf 5:00 als om 24:00. Het maakt ze helemaal niets uit of anderen bijvoorbeeld proberen te slapen.
Iets simpels als in een bus stappen is hier een lastige zaak. Vaak proberen groepen indiers zo voor te dringen dat de passagiers die er uit willen in de problemen komen. Men vecht bijna om een zitplaats te bemachtigen. Kijkt niet uit voor ouderen of hulpbehoevenden. Zelfs de jongeren niet. Totale respectloosheid is wat ik vaak zie. Dit maakt het reizen binnen India lastig. En wat een verschil met Nepal waar je dat nu juist wel zo sterk naar voren zag komen.
En dan wordt je natuurlijk altijd afgezet. "skintax" is een term die men hier gebruikt. Met anderen worden: heeft je skin een andere kleur dan de indier dan vraagt men 50 tot meer dan 500 % meer. Dit heeft niets meer te maken met een wat hogere prijs waar je voor af moet dingen. Het is gewoon afzetterij, en iedereen doet er aan mee. Het land is prachtig en zelf de chaos en de hectiek heeft nog wel iets maar verder had ik gehoopt op 'normaal' contact met de mensen zelf en dat is vrijwel onmogelijk. Verder is er natuurlijk een probleem met de hygiene. Open riolen en ongedierte hoort hier bij het straatbeeld. Daar kan de indier verder ook niet zo veel aan doen. Maar ik ben nog geen thee- of eettent, dan wel restaurant tegen gekomen waarbij ik de indruk had dat men enigszins hygienisch te werk ging. Als is het eten vaak heerlijk je wilt echt niet weten of zien hoe het wordt klaargemaakt. In veel gevallen zou je het gewoonweg niet meer op kunnen eten.
Het wordt moeilijk om nog objectief naar de indier te kijken. Ik doe het natuurlijk wel, hoewel ik keer op keer weer teleurgesteld wordt. En ik heb helemaal geen hoge verwachtingen wat dat aan gaat.
Ik hoop dat de omgeving waar wij ons vrijwilligerswerk gaan doen anders is, ook al omdat wij dan meer met de bevolking in aanraking komen vanuit een ander perspectief. Als dat niet zo is dan zouden wij wel eens eerder uit India weg kunnen gaan.

En wat vinden wij van India

Naar Rishikesh

Maandag zal de trein ons naar Haridwar brengen maar daar blijven wij niet. Wij reizen direct door naar rishikesh. En waar is dat plaatsje ook al weer om bekend ? Behalve de prachtige ligging aan de Ganges is het vooral bekend omdat de beatles daar in 1968 neerstreken om te mediteren. Ze verbleven er ongeveer 7 weken en schreven tussen de 30 en 50 nummers op deze plek. Uiteindelijk vertrokken de beatles gesplitst nadat hun zo verheven meditatie meester zich probeerde te vergrijpen aan een aantal jonge amerikaanse volgelingen, zo wil het verhaal. Over hem hebben de beatles op de terug vlucht het nummer 'sexy sadie' geschreven. Sinds deze gebeurtenis is deze plaats een soort bedevaarts oord geworden voor beatle fans. Naast dit bovenstaande wordt Rishikesh ook wel de yoga-hoofdstad van India genoemd en is het (net als Haridwar) een heilige plaats. 
Maar goed, wij gaan dus door naar Rishikesh. Mijn zus Thea is daar een paar jaar terug een aantal weken geweest. En, toeval of niet, de laatste week zijn wij op het spoor gebracht van een aantal projecten waarvan twee in Rishikesh. Een ervan trekt ons op voorhand erg aan en daar gaan wij ook als eerste kijken.

http://youtu.be/x7DfaBCUcA4
nog een filmpje uit Bundi; Paleis van Bundi

Delhi - Rishikesh een geschatte 270 km met de trein. Prijs 435 rs of te wel +/- € 7,- p/p. En daar krijg je dan niet alleen een rit voor in een a/c coupe. Ze weten wat dat aan gaat wel hoe ze het de mensen prettig moeten maken. Daar kan de ns nog wat van leren. 10 minuten nadat de trein het station uit rijdt krijg je een thermoskan heet water en een schaaltje met theezakjes, snoepjes en koekjes. Half uurtje later een ontbijt. Twee broodjes, boter, jam, warme snack en een fles gekoelt water. Half uurtje daarna wederom een thermoskannetje thee en tot slot een flinke beker koude cola. Dat maakt reizen een stuk prettiger moet ik zeggen.
In Haridwar kwam een eind aan deze prettige manier van reizen en moesten wij overstappen op de bekende stadsbus waar je door de vloer heen kan kijken en alles om je heen rammelt. Snap wel dat ze daar geen thee schenken want dat zou niet lang in het bekertje blijven zitten met al dat gehobbel.
Rond 13:00 in Rishikesh aangekomen. Holy ..... Holy place aan de Ganges. Wat een verademing om na het drukke, smerige, ranzige naar urine vermengt met wierrook geurende Delhi aan te komen in het rustieke, bergzame en schone Rishikesh. Een guesthouse voor een goede prijs en absoluut de schoonste tot nu toe. Ze hadden geen eenpersoonkamer meer voor Marc dus werd hun eigen woonkamer tot extra kamer gebombardeerd voor 200 rs per nacht en daar slaapt Marc dus nu. We kijken uit over de ganges en gaan morgen eens wat verkennen en mogelijk al langs het weeshuis.

Ramana's garden

10-04-12 Vandaag bij het weeshuis geweest en besloten om daar enige tijd te gaan werken. Op de goede doelen pagina is een extra pagina aangemaakt waar wij alles mbt dit project bij gaan houden. Daar onze eerste ervaringen opgeschreven.

Verder was het wederom een dag van > 40 graden. Wij zijn een stukje Rishikesh in geweest. Rishikesh heeft voornamelijk yogacentrums, ashrams, questhuizen en hotels, tempels etc. Maar het is een prachtige plek aan de Ganges. Op een plek waar het water wel is vervuild maar nog niet zo erg als na Haridwar. Er zijn hier nog talloze strandjes en wij zullen hier zeker af en toe wel voorzichtig wat gaan zwemmen. Al staat er wel een enorme stroming dus het blijft uitkijken geblazen. Petra is maar weer  begonnen, na enige tijd forse maag/darm problemen, met een anti biotica kuur en is wat van aan het uitzieken.

12-04-12 zijn wij gaan raften. Op de ganges die hier nog redelijk schoon is. 16 kilometer stroomafwaarts in en raft. Met zijn 5en. In die 16 km zaten een paar leuke stroomversnellingen. Tussen het roeien door af en toe wat gezwommen in het best wel koude water van de Ganges. Nu maar hopen dat wij niet te veel water binnen hebben gekregen. Want al is het water heilig ik vertrouw het niet helemaal. 

links - 1 v/d twee bruggen in Rishikes. Met links van de brug een tempel complex. boven - raften op de ganges.

Het weer is hier opeens omgeslagen. Van 40 naar 30 graden. Storm, regen enz in de nacht en ochtend en dan weer zon in de middag. Zal de voorloper van de moeson wel zijn.

Wij zijn de afgelopen dagen een beetje stuurloos geweest. Omdat de planning en het werk waar wij ons op hadden ingesteld niet door ging. Nu dus maar weer een nieuw reisschema gemaakt voor de komende maanden. Die heb ik aangepast op de desbetreffende pagina. Mochten wij onderweg een project tegenkomen dan kan het zo maar zijn dat wij blijven hangen. Eerst nog een paar dagen Rishikesh. Het is hier zo rustig en anders dan wat wij tot nu toe gewend zijn in India en dat willen wij nog even vasthouden. Oh ja... ook nog een nieuwe raft-tocht gemaakt van 26 km.

In Rishikesh vind je wel een aantal van gods vreemdste creaties. Veel mensen (niet indisch) vinden zichzelf erg belangrijk of nog erger "bijna heilig". Bij deze groep zit een flinke groep Amerikanen. Die vinden zichzelf en hun volk al de meest belangrijke ter wereld maar hier doen ze er nog een schepje boven op. Op het eerste gezicht vriendelijke mensen, positieve kijk op de wereld enz. Dit slaat vaak al erg snel om richting negatief, discriminerend, enz. Samen met een Zweed hebben wij deze groep mensen omgedoopt tot de "negative vibes goeroes". Veel yoga mensen zijn vooral druk met zichzelf of andere yoga mensen. En yoga is dan ook het enige waar ze over kunnen praten. Maar goed .... van het meest negatieve of de fanaten hielden wij ons wat afzijdig maar moesten er wel veel om lachen.

Maar wat de echte "clash" geeft is dat groepen jongeren, die zich anders bv in Goa ophouden, Rishikesh gaan bevolken. Jongeren die houden van een blow en een feestje. Dat gaat niet samen met de yoga-clan. En dat botst dus. Zo zit je bv rustig op het terras van je guesthouse met wat jongeren gezellig te kletsen. Biertje er bij, muziekje (zacht) op en dan kan er zo maar om 21:00 een yoga type naar je toe komen of er wat zachter gepraat kan worden omdat ze gestoord wordt in haar slaap en dan morgen niet fit is voor haar meditatie. Het antwoord "of ze zich met wat meditatie en yoga technieken niet kan afsluiten voor deze lichte overlast" valt niet in goede aarde. 21:30 komt de volgende buurman enz enz. Maar behalve bij ons zit er ook gewoon een groepje op straat of op het gras. Ik vind het geen overlast en ben daarbij van mening dat je tot een uur of 24:00 gewoon lekker buiten moet kunnen zitten praten.
Maar dit bovenstaande zegt genoeg over wat er gaande is in Rishikesh. Ook hier heb ik alleen maar geweldig om gelachen. Wat een humor hebben sommige mensen toch en hoe humorloos zijn anderen.

Clash in Rishikesh

Dehra dun

Een dag later dan de planning, zijn wij op 22-04 aangekomen in Dehra dun. Of eigenlijk iets buiten Dehra dun in "Clement Town". Deze plaats ga je niet op de kaart vinden en is een Tibetaanse gemeenschap alhier. En wij verbaasden ons over wat wij hier aantroffen. Natuurlijk wisten wij dat hier een stupa is gebouwd maar de pracht van deze stupa en het terrein waarop deze stond is verbluffend.

De bijna 60 meter hoge en 30 meter brede stupa is dan wel redelijk recent gebouwd (2002) maar de afwerking binnen is werkelijk fantastisch. Op ieder van de vijf verdiepingen staan prachtige, grote, beelden van bv Buddha of Tara maar daarnaast zijn ook alle wanden en delen van het plafont beschilderd n.a.v het grote beeld wat je in de ruimte ziet. Feitelijk is ieder deel van de muur een thangka. Daarnaast vind je honderden kleine beelden van alle mogelijke goden en wijzen. Geen foto's genomen omdat dit binnen verboden was. Het terrein waar deze stupa op staat is een academie en klooster. Veel monniken en lama's. Prachtig onderhouden en in alles op het terrein zit een zekere symboliek. Op het terrein staat ook een  ongeveer 25 meter hoog Buddha beeld. Van links naar rechts, achter deze Buddha langs, een lange laan met 'gebedsrollen'. Al met al hadden wij dit hier niet verwacht en hebben er een paar uur doorgebracht.

Chandigarh

Chandigarh ligt in Punjab. Het zelfs de hoofdstad van Punjab. Wij zouden hier helemaal niet heen maar vanwege de lange reis die wij anders zouden moeten maken met de bus hebben wij er voor gekozen om Chandigarh er tussen in te zetten. Chandigarh is een jonge stad die in sectoren is gebouwd. Feitelijk bestaat de stad uit louter vierkanten. Ieder vierkant is een sector. Er zijn ook geen straat namen. Je hotel staat bv in sector 22 a,b,c of d waarbij de letter de zijde aangeeft. Aan de buitenranden van ieder vierkant vindt je hotels winkels kantoren enz. Aan de binnenzijde zijn woonblokken gebouwd. Ruim opgezet en met veel groen en bv speelveldjes voor de kinderen. Zoals hier hebben we nog geen stad in India gezien. Er is zeer waarschijnlijk een hoge midden en upperklasse in deze stad. Veel dure restaurants, hotels en bars. Overal is drank te koop, duurste whiskey in 1, 3 of 5 liter flessen. Die kosten meer dan een jaarloon voor de gewone indier. Mc donald, kfc, pizzahut zijn hier rijkelijk vertegenwoordigd. Maar ondanks dat vinden wij de stad geen prettige uitstraling hebben. Het doet wat vreemd aan in het India wat wij tot nu toe hebben gezien.  Na ruim 2 uur te hebben gezocht naar een kamer in een hotel (alles zat vol) zouden wij bijna doorreizen naar Kalka, een plaatsje hier 1 uur vandaan. Marc ging na ons op zoek naar een hotel kamer waarbij wij hem afloste van het op de spullen passen.

25-04 in Kalka aan gekomen. Daar is op zich niet veel te beleven. Wij moeten er heen omdat van daar de trein naar Shimla vertrekt. Deze treinreis is zo bijzonder omdat het een smaltrein spoorlijn is die door de bergen van Kalka (300 m) naar Shimla ( 2000 m ) gaat. 93 kilometer in 5 a 6 uur. In Kalka zelf hebben wij nog een bijzondere tuin uit de "mogul" periode bezocht. De Taj Mahal is ook een bouwwerk uit deze "mogul" periode. In deze tuin zag je duidelijk overeenkomsten met de Taj Mahal qua stijl.
Voor het hotel was het ook een drukte van belang op de weekmarkt. Vooral veel groente en fruit en heel veel mensen.
Op zo'n markt is het net als op de weg. Iedereen loopt, schreeuwt en doet van alles door elkaar heen.
Ik heb van boven op het dak van het hotel nog wat leuke foto's kunnen maken. 

Naar Kalka en met de trein naar Shimla

En dan weer proberen en treinkaartje te krijgen, wat in India een vrijwel onmogelijke opgave lijkt. Maar wij om een uur of 14:00 naar het station. Bij de kassa aangekomen merkt de mw op dat er vandaag geen treinen meer gaan en er dus ook geen kaartje gekocht kan worden. "Helemaal goed"; zeg ik nog want wij gaan morgen, "dus graag een kaartje voor morgen aub." "Dat is niet mogelijk" verteld de mw achter de balie. "Kaartjes voor morgen kunt u pas morgen kopen"; zo gaf zij aan. Natuuuuuurlijk, hoe kon ik nu zo stom zijn @#$&*@. "U kunt vannacht om 24:00 uw kaartje kopen, want dan is het morgen"....... pfffffffffff. Ok, wij weer naar huis, opgebleven, film gekeken en om 23:30 naar het station. Om 0:15 waren wij aan de beurt want het personeel had eerst even pauze. "Graag een 1ste klas kaartje naar shimla voor VANDAAG om 08:30 aub"  ---> niet mogelijk. ???? "Doet u dan maar om 06:00 aub" ---> niet mogelijk ??? "doet u dan maar om 04:00 aub" --> niet mogelijk. Op dat moment verloor ik weer ens mijn geduld en dat botvierde ik even op de kaartjes verkoper. Hoe moet ik in godsnaam reizen als toerist als ik nergens ooit kaartjes kan krijgen in dit land???
Een Indier achter mij was het gesprek al een tijdje aan het volgen en nam het even van mij over. Hij vertelde mij "er zijn wel kaartjes maar hij zal je wel niet begrijpen"  HUH ...niet begrijpen !!!! ik kreeg toch echt niet de indruk dat hij mij niet begreep. Hoe dan ook na inmenging van deze meneer hadden wij binnen 10 minuten de juiste kaartjes voor de trein van 05:30 naar Shimla. Shiva zij dank. Toen weer naar het hotel, en omdat het ondertussen al erg laat was reed er geen tuktuk meer en dus moesten wij lopen.

Paar uurtjes geslapen en hup richting het station. Gelukkig was de rit absoluut de moeite waard. Een heel bijzondere treinreis door en prachtig berg gebied. En weer prima verzorgt met kopjes thee en eten.

BRRRRR -KOUD

Het is erg koud in Shimla. Zeker als het de weken ervoor tussen de 30 en 45 graden is geweest. De temperatuur is hier overdag een graad of 18 a 20 en in de avond 12 tot 16. Vanmiddag zelfs een dikke hagelbui met flinke hagelstenen. We zitten natuurlijk op ruim 2000 meter hoogte maar dit is wel weer het anderste uiterste. Nu is het ook wat slechter weer en dan is het hier natuurlijk ook direct kouder. Dus maar weer dikke kelding aan en dichte schoenen kopen. Want op onze bergschoenen na hebben wij alleen maar slippers mee.
Shimla is een zogenaamd "hill station" een zelfde plek als bv Nainital of Mussoorie. De Engelsen trokken zich in de zomer terug in deze hill sations om de warmte te ontlopen. En nu zijn dit nog steeds plaatsen waar indiers graag naar toe gaan. Ze ontlenen er ook een zekere status aan als ze hier een weekend of weekje heen kunnen gaan. En dan is zo'n stad gericht op 'uitbuiten'. Je voelt het al als je aankomt. Iedereen ziet geen mensen of toeristen, maar geld. Op de "mall" ( een mall is een autovrij deel van een stad) is alles vreselijk duur, voor india. Winkels als 'nike', 'adidas, 'blackberry', 'apple' enz zijn hier te vinden. Maar gelukkig zijn hier ook veel markten als je de berg af loopt. Daar zijn wij ook geweest en voelt direct een stuk prettiger aan. Daar eten wij ook in meer lokale tentjes. Natuurlijk met alle gevaren van dien, maar ja ..... Het eet prettiger en de mensen zijn een stuk vriendelijker en behandelen je normaal.

29-04-2012 morgen queensday en ik heb Marc al voorgesteld om met een kleedje buiten te gaan zitten om wat oude spullen te gaan verkopen. Dit zag hij niet zo zitten.
Vandaag hebben we een wandeltochtje gemaakt naar de Jakhu tempel. Deze tempel is gewijd aan de god Hanuman (de apen god). Vanaf het hotel was het een uurtje lopen. Wel erg stijl berg op. Een mooie wandeling door de bergen. De apen hier zijn erg gewend aan mensen en daardoor ook brutaal en agressief. Ze graaien alles uit je handen en omdat wij dat wisten hebben we voor de zekerheid maar twee wandelstokken meegenomen. Daar hebben ze nog wel wat ontzag voor. Er staan nog wat meer foto's op de foto pagina. 01-05 reizen wij door naar Mandi.