Maleisie & Cambodja 2013, juni & juli

Van Koh Lipe gaat de reis verder naar de Perhentian eilanden op Maleisie. Deze eilanden staan vooral bekend vanwege hun prachtige duikplekken. Om daar te komen is punt twee. Behalve dat het een dag reizen is moeten wij via de plaats Hat Yai (Thailand) naar de grensovergang Sungai Kolok. Dit stuk van de trip staat in de boeken als gevaarlijk vanwege het feit dat er in het verleden veel aanslagen hebben plaatsgevonden. Er is ook een negatief reisadvies voor dit gebied. Vreemd dat dit eigenlijk amper in het nieuws komt. Vrijwel niemand weet dit ook.
Vanaf Koh Lipe eerst de boot gepakt naar het vaste land (1 1/2 uur), daar overgestapt in een minivan naar Hat Yai (1 1/2 uur). Rond 13.00 kwamen wij aan in Hat Yai en vanaf die plek gingen er geen minivans meer naar de grens. Lekker dan. Gelukkig nog wel een bus maar die vetrok pas twee uur later. Ik had om 21:00 die avond een gesprek gepland staan via skype met en mogelijke nieuwe werkgever en de twee uur speling die ik had ingebouwd was bij deze in 1 keer verdwenen. Maar rond drie uur met de bus naar de grens. Ruim 4 uur rijden. Onderweg tientallen politie en militaire checkposten. Ook op veel plekken om de paar 100 meter militairen langs de weg. Ondanks dat het al jaren lang relatief rustig is in deze streek blijkt er dus toch nog veel vertoon van militaire aanwezigheid nodig te zijn om de zaak niet te laten escaleren. Even over 19.00 aangekomen bij de grens die erg rustig was. Binnen 10 minuten waren wij daar doorheen. Toen met de taxi naar Kotha Baru om een guesthuisje te vinden voor de nacht. Een goedkope plek gevonden die qua kamers en badkamers weer terug deed denken aan India. Maar goed, voor 1 nacht geen probleem.
Volgende dag met de taxi naar de speedboot die ons in 45 minuten naar de Perhentian bracht. Toch op het laatse moment maar gekozen voor het eiland Besar ipv Kecil. En achteraf was dat een goede keuze. Wij hadden niets geboekt en hebben een beetje op de gok maar een resort gekozen. Van de speedboot moesten wij overstappen in een klein motorbootje die ons naar het strand bracht. Door het water met de rugzakken naar de kant. En daar stonden wij bij 'mama's place'. Een familie resort gerund door een gastvrije vader en luie onderuitgezakte overige familieleden. Maar een prachtige plek met aan de ene kant het strand en aan de andere kant de jungle. Veel wildlive. Voor € 22,- hadden wij een bungalowtje met een heel groot dubbel bed, fan en schone badkamer. Voor de paar nachten dat wij hier zijn gebleven hebben wij daar met zijn 3-en in geslapen. Wij hebben 3 duiken gemaakt vanaf het eiland ( turtle bay divers) op de locaties - sugar wreck (18m) - batu layer (16m) en tokong laut pinnacle (24m). Eindelijk ook de haaien gezien waar wij al zo lang naar op zoek zijn. Met het duiken veel bamboo haaien en tijdens het snorkelen black tip haaien.
Deze black tips zagenwij ook al in het ondiepe water langs de stranden waar mensen en kinderen aan het zwemmen waren. Nu zullen deze kleine haaien waarschijnlijk nooit mensen aanvallen maar het is wel een grappig gezicht.

Naar Maleisie

De planning was eigenlijk om ook nog twee dagen naar het plaatsje Kotha Baru zelf te gaan maar het was zo lekker op het eiland dat wij daar alle dagen zijn gebleven. Uiteindelijk 11-6 afscheid genomen van de Perhentian en gevolgen op Kuala Lumpur. Daar was het tijd om afscheid van elkaar te nemen omdat 12-6 Petra en Marc naar Cambodja zouden vliegen en ik naar Aruba. 50 uur onderweg geweest waarvan even meer dan de helft vlieguren. Het was echt wel een lange reis maar ik had verwacht dat ik er lichamelijk meer problemen mee zou hebben. Dat viel gelukkig mee. Ik heb even kunnen slapen in het vliegtuig en ook de eerste nacht in Aruba heb ik prima geslapen. En op Aruba zit ik nu dit verhaal te typen. Op een apartementen complex bij het zwembad met een bitter lemon te genieten van de 30 graden van Aruba terwijl Petra en Marc de ene na de andere moesson bui over zich heen krijgen. Ik heb een huurauto om het eiland te verkennen en dat heb ik de eerste dag gedaan. 50 uur vliegen naar een eiland waar je in een uur omheen kan rijden. Het eiland is compleet niet te vergelijken met Bonaire. Alles is hier toegespitst op toerisme en dat pakt Aruba zichtbaar anders aan dan Bonaire. Er wonen rond de 120.000 mensen tegen 15.000 op Bonaire. Alle grote ketens zijn hier te vinden. Prachtige stranden en vriendelijke mensen. De meeste spreken naast hun twee voertalen ook goed engels. Vanmiddag ga ik een paar uur op een klein strandje hangen die ik gisteren tegen ben gekomen. Ik sla de grote stranden maar over. Komende week staan een aantal gesprekken , kennismaking, assessment en etentje gepland bij mijn mogelijk nieuwe werkgever. Met ook nog een aantal vrije ochtenden en middagen.  En dan vrijdag weer terug naar Azie. Met het tijdverschil van 12 uur erbij zal ik totaal > 60 uur bezig zijn .....ZUCHTTTTtttt :) Maar daarna de zon, zee en strand in Sihanoukville in Cambodja. en op de vooruitzichten voor het weer zijn na de 21e goed te noemen. Dus iedere dag tonijn van de BBQ a $ 3,- de kilo en bier voor een halve dollar. Kunnen wij alvast een beetje voordrinken voor de tijd in Odessa.

Cambodja

Deze terugreis was inderdaad heftig. Ik schreef al op facebook: 6 vliegtuigmaaltijden en door 12 tijdzones vooruit en dan nog 6 uur bus. Ook nog met een tussenlanding op Bonaire dus daar ben ik ook weer even geweest. Maar gelukkig in het vliegtuig nog en paar uur kunnen slapen. En in Sihanoukville eerst met zijn drieen wat wezen eten en drinken en daarna in coma gevallen tot de volgende dag.
Dus nu ruim twee weken Cambodja en wij hebben er voor gekozen om dat op 1 plek te doen. Wij gaan niet meer rondreizen. Mogelijk gaan wij nog een paar dagen naar de hoofdstad maar zelfs dat is niet zeker.
Wij hebben hier een kamer met airco. De temperatuur buiten loopt in de schaduw op naar 33 graden maar binnen is het veel warmer. Overdag zitten wij grotendeels aan het strand. Wat zwemmen, met veel bier, vis-, schaal- en schelpdieren er bij. Helemaal niets doen. Hoewel niets doen ..... Wij zijn wel al begonnen om dingen in te plannen ivm met de emigratie naar Aruba. Want zoals het er nu uit ziet gaat dat eiland de komende 5 tot 15 jaar ons nieuwe thuis worden. De gesprekken en het assessment zijn goed gegaan en ik en mijn nieuwe werkgever verwachten dat alles door gaat. Dat betekend dat ik per 15 september ga beginnen. Petra zal zeer waarschijnlijk 6 tot 10 weken later komen en Marc is nog niet zeker. Marc gaat daar ook werken dus mogelijk vliegt hij gelijk met mij mee of komt hij iets later.
Qua papierwerk hoeft er niet veel gedaan te worden. Het meeste is al gedaan toen wij naar Bonaire gingen maar er moeten natuurlijk wel zaken worden afgehandeld. Ook moet er een container heen met onze spullen. Een deel hebben wij nog en een deel moet er nieuw gekocht worden. 
Onze planning is nu grofweg: tot 8-7 Cambodja, dan tot 27-7 Thailand, vervolgens tot 15-8 Oekraine en vanaf 16-8 tot 13-09 in Nederland.
Grofweg 1 maand Nederland dus en dat zal naast de emigratie drukte ook in het teken staan van weerzien en afscheid. Maar aan dat laatste is iedereen al wel een beetje aan gewend geraakt de laatste jaren.


 

Man in het vliegtuig (na te veel alcohol):
Man: "mag ik nog een biertje ?"
Stewardess: "meneer ik heb u net een biertje gegeven die staat voor u !"
Man: "dat weet ik maar die is zo leeg en dan hoef ik je verder niet te storen als ik nog een andere wil."
Stewardess: "Dat kan niet meneer !"
Man: "Waarom niet ?"
Stewardess: " Dat is het beleid van de maatschappij. Ik mag u niet twee drankjes tegelijkertijd serveren !"
Man: "dan doet u er toch gewoon drie ......"


Tot slot wil ik deze leuke interactie tussen een Maleis kind van 4 en een wildvreemde man niet onthouden:
Kind: "Meneer wilt u voor mij wat speelgoed uit deze winkel voor mij kopen?"
Man: "Nee sorry, dat kan ik niet doen."
"Kind: "oh .... kunt u dan de man van de winkel doodschieten en dan het speelgoed pakken ?"
Man: "Nee, dat kan niet want als ik dat doe moet jij naar de gevangenis en dat is niet leuk !"
Kind: "oh ........"

En de leukste oneliner uit de krant mbt de tour de france: "de dope of de gladiolen"

Laatste weken in Azie

Onze laatste weken in Azie zin dus in Thailand. Niet aan de kust dit keer maar in Chiang Mai. Een stad in het noorden van Thailand. Hier waren wij al een keer geweest en wij vinden dat Chiang Mai zeker 1 van de leukste en mest veelzijdige steden is in Thailand. Een stad met een rijke historie. Een oude binnenstad met heel veel oude en nieuwe tempelcomplexen, wat musea, een leuk en bruisend centrum met iedere week in een wijk een markt. De wegen waar de markt wordt opgezet zijn dan verboden voor auto's. Naast marktkramen wordt er een enorme diversiteit aan eten aangeboden bij de tempels. Buiten de oude stad zijn diverse grote marktplaatsen, enorme shopping malls, bioscopen en heel veel activiteiten voor toeristen. Chiang mai is bekend vanwege de mogelijkheid om op grote meervallen te vissen, zijn tijgertempel, een olifanten kamp, de gibbon kampen en diverse trekking routes. Verder kunnen sporters hun hart op halen door te lopen, fietsen, moutainbiken, raften, wild water kayakken, enz Als ik het zo opschrijf lijkt het wel of ik een advertentie voor de plaats aan het schrijven ben. Maar dat is dus de plek waar wij het wel twee weken uit kunnen houden. Met het vliegtuig heen op 11-7 en terug op 24-7.  

En zoals de laatste maand hebben wij het ook die twee weken redelijk kalm aan gedaan. Alle drie zijn wij ook wat ziek geweest. Marc verkouden, Petra keelontsteking en ik gevloerd door een vis. Maar daarover later meer.
Iedere dag hebben Petra en ik een wandeling door de stad gemaakt om de binnenstad of een aantal tempels te bekijken.
Met zijn 3-en zijn wij naar de tijgertempel geweest. Dat is iets wat wij absoluut nog wilden doen. Zo dicht bij die enorme poezen komen dat je ze kunt aaien. Het blijven natuurlijk wilde dieren maar gelukkig krigen ze voor die tijd heel veel te eten zodat ze niet echt honger meer hebben. Wel zo prettig om te weten. Eigenlijk zijn ze dus aan het uitbuiken op het moment dat toeristen in de kooien, onder begeleiding, toegelaten worden. Je gaat met kleine groepjes naar de verblijven waar 3 tot 5 tijgers rondlopen. Bij aankomst kun je kiezen of je naar de hele kleintjes wilt iets grotere of volwassen tijger. Wij hebben voor de grootste en de tijgers van 8 maanden gekozen. Je bent dan ongeveer 15 minuten binnen per 'soort'. Die tijd ben je 1 op 1 met een of meerdere tijgers. Ondanks dat het en puur toeristische attractie is ben ik toch blij dat wij het gedaan hebben. De ervaring is geweldig. De tijgers zijn enorm prachtige beesten. En ik denk niet dat je ooit meer de mogelijkheid krijgt om zo dicht bij dit soort roofdieren te komen. Wij mochten ze alleen van achteren benaderen. Als je dat via hun voorkant zou doen denken ze dat je met ze wil spelen en dan kunnen ze tegen je opspringen of een klauw uitsteken. Gevolgen zijn in beide gevallen niet echt prettig. Eenmaal bij ze dan kun je bijna alles met ze doen. Eigenlijk zijn het gewoon grote huiskatten. Ze spinnen als je ze op hun buik aait, vinden het schijnbaar pretig als je ze aait of aanhaalt en reageren in sommige gevallen identiek aan normale katten. Ze zijn vreselijk sterk en vanuit dat oogpunt moet je altijd wel ontzag voor ze blijven houden en voorzichtig zijn.

Meervallen vissen is een leuke bezigheid in Chiang Mai. Er zijn een aantal grote visvijvers die vol zitten met Mekong meervallen. Ze garanderen dat je vis vangt. Geen vis vangen betekend dat je  2 keer het bedrag terug krijgt dan wat je moet betalen. Eigenlijk is vissen op open water leuker maar het is wel een mooie kans om echt grote meervallen aan de haak te slaan. Dagje vissen incl lunch en huur van hengel kost € 45,- Dus Marc en ik op een mooie dag vroeg uit bed en op naar het viswater. Wij kregen een guide mee die de hele dag bij ons bleef. Aangaf waar je het beste kon vissen, je hengel klaarmaakt, voert, enz En met succes. Binnen een paar minuten had Marc al zijn eerste meerval op de kant. Wij waren met 5 vissres en iedereen had binnen een minuut of 20 al de eerste vis binnen. Meervallen van 6 tot 12 kilo. Maar ze werden eigenlijk steeds groter. Marc zijn grootste meerval was ongeveer 30 kilo. Marc had in 8 uur  15 meervallen met een totaal van rond de 225 kilo. Zelf had ik een hele andere ervaring met de meerval. Wat ik niet wist is dat deze soort meervallen ( de kleinere exemplaren) naast hun vin een soort stekelhebben van een cm of 15. In aanraking met iets maken ze ook een stekende beweging en dat liep ik dus op. Toen ik een vis van Marc wilde vastpakken om te onthaken dreef de vis die stekel dus in mijn hand. Vanaf mijn handpalm schuin omhoog richting mijn knokkels. Daar kwam hij tegen het bot. Volgens mij ging hij dwars door spierweefsel en zenuwen heen. De pijn was in ieder geval veel erger dan je zou verwachten van een dergelijke wond. Na een minuut of 5 gezeten te hebben ging ik dan ook knock out. Ik kwam weer bij omdat Marc op mijn gezicht aan het slaan was. De guide was nogal bezorgt en wilde mij eigenlijk naar het ziekenhuis brengen maar dat leek mij wat overdreven. Hij informeerde nog wel of ik niet epileptisch was of een andere ziekte had, of ik wel goed gegeten had enz. De pijn zakte niet weg en omdat de wond nogal vuil was leek het mij beter om maar direct te beginnen met anti biotica. Dus het vissen maar afgebroken en naar huis gegaan. Ik kon toch geen hengel meer vasthouden. De pijn zakte na een dag wel weg maar nu, 10 dagen later, voel ik het nog steeds. Ook af en toe de vreemde sensaties in mijn vinger. 

In de nieuwere delen van Chiang Mai hebben wij ook nog flink geshopt. Petra en Marc wilde na bijna 2 jaar zonder weer een smartphone. In een nieuwe shopping mall vonden ze die voor een mooie prijs. De mall 'promanada' is een nieuwe en van een Nederlander. Daar is ook niet omheen te komen omdat overal door de mall koeien staan :)
Op 'airport plaza' zijn wij een paar keer naar de bioscoop geweest. En de 24ste weer naar Bangkok. Voor mij was dat de 9e keer binnen twee jaar. In Bangkok hadden wij twee dagen om onze spullen voor elkaar te maken. Alles uit de opslag. Kijken wat wel en niet mee moet, aanvullen en zorgen dat alles weer in de rugzakken gepropt wordt. Ik heb nog een aantal overhemden laten maken en Petra heeft nog wat kleding gekocht. En het is zowaar gelukt om alles goed te verdelen over de rugzakken. 20 kilo in iedere rugzak en 12 tot 15 kilo handbagage.

De 27e naar Odessa gevlogen voor onze laatste drie weken. Dat betekend dat ik zo de laatste pagina ga aanmaken die betrekking heeft op deze reis van 2 jaar