Maar eerst nog even terug naar onze trekking. 2 dingen wil ik toch ng even delen. Het eerste is de kinderen uit de bergdorpen. Deze waren nu allemaal bij hun ouders vanwege de feestdagen van Dashain en tihar maar normaliter zijn ze op school. nIeder dorp heeft wel een school het probleem is dat ze vervolgens geen leraren hebben.
De kinderen gaan daarom bijna allemaal op school in Kathmandu. Vanaf 4 jaar zijn ze daar dan het grootste deel van het jaar. Ongelooflijk dat deze kinderen op hun 4e jaar naar de hoofdstad toemoeten om naar school te gaan. Ze komen alleen terug in het dorp tijdens een feestdagen periode en dat betekend dus dat ze het grootste deel van het jaar van hun ouders zijn gescheiden. Ze leren, eten, spelen en slapen op school. Meestal zijn dit prive scholen waar de ouders een redelijk bedrag voor moeten betalen. Dichter bij huis, in Dunche, is ook nog een school (regeringsschool) maar deze is niet zo goed en ook daar moeten de kinderen intern wonen. Dat is toch weer heel wat anders dan bij ons.

Op de trekking die wij liepen waren niet veel andere toeristen. Wij zijn eigenlijk maar een tiental anderen tegen gekomen. Sommige zie je vaker omdat ze dezelfde route lopen. Een aantal liepen, net als wij, zonder gids. Een paar anderen alleen met gids. Maar een andere langtang route (die naar het dorpje langtang) is veel drukker. Honderden mensen lopen deze trek iedere dag. Ook deze is prima met elkaar en dus zonder gids te lopen. Mensen blijven wat dat aan gaat wat angstig en huren toch al snel een gids in terwijl er toch echt maar 1 pad is. Maar er zijn er ook die het nog bonter maken. Die nemen porters mee. Zeg maar Nepali die je spullen dragen terwijl je dan zelf lekker flierefluitend de berg op kan. En dan zijn er ook die meerdere porters hebben en een sherpa en een gids. Toppunt was wel de groep van 12 mensen uit oostenrijk die 4 gidsen, 8 porters (iedere porter 2 rugzakken)en een vertaler hadden ingehuurd om de thee-huis-trek van langtang te lopen. Die mensen kunnen blijkbaar niet enkele dagen zonder al hun spullen en in het guesthouse zagen wij al dat ze minimaal 2 keer per dag andere kleren aan hadden. Een groep russen die ook zo aan de trek zouden beginnen zagen wij zelfs tijdens het eten met badslippers aan .....Tja ......  dat is ook wel erg belangrijk om bij je te hebben.

Nepal 2012, november

Wij zijn weer terug in Nepal. Na aankomst wisten wij al weer direct wat wij hadden gemist. De geuren, de drukte van de hoofdstad, de hobbels en bobbels, het getoeter, gerochel, enz Ook zijn ze in de hele hoofdstad en daarbuiten van plan de wegen te verbreden en dus hebben ze alvast alles maar open gebroken. Maar waarschijnlijk is het geld op dus wel opengebroken maar verder gebeurd er niets. Dat is overigens te verwachten in Nepal.
Wij hebben en druk programma deze week. Eerst de school opgezocht en de oude lerlingen van groep 8 bezocht. Die zitten ondertussen op een hogere school. Althans, alle meisjes, want alle jongens zijn blijven zitten.
Het weerzien met de leerlingetjes en de leraren was erg leuk. Ook direct afgesproken dat wij weer mee gaan op de jaarlijkse picknick aan het einde van deze maand. Morgen moeten wij weer langs om de film die ik gemaakt heb van het schoolreisje van vorig jaar te laten zien. De school heeft ondertussen stroom en er is morgen stroom van 10 tot 12 uur dus ik heb 2 uur om alles te regelen. Na 12 uur zijn er weer powercuts.
Ook zijn wij al bij ons oude gastgezin langsgeweest waar wij zondag naar toe moeten voor een etentje.
Maar met twee keer dal-bath per dag weten wij al wat wij gaan eten.

Kathmandu

Verder staat een trekking op het programma. Marc en ikzelf gaan de Heritage trek lopen in het Langtang gebied. 5 tot 6 dagen op een hoogte tot 3000 meter. Slapen bij 'homestays'of in tenten. De komende dagen alle vergunningen regelen en dan hopen wij op 6-11 te kunnen starten.
Petra blijft die dagen in Kathmandu. Als wij terug komen is in Nepal  het tihar festival (ook wel Diwali of dipawalli). Wij zijn natuurlijk in Bakthapur uitgenodigd maar ook bij een kennis in een klein dorp hier 60 km vandaan. Maar eens kijken waar we terecht komen in die tijd.
Marc heeft vanmiddag en vanavond meegelopen in een opvanghuis voor de zogenaamde 'plastic-boys'. Dit zijn de straat jongens die plastic, glas en papier uit het afval vissen om dat weer door te verkopen. Daarmee verdienen ze een beetje geld voor hun familie. 30 kilo papier 15 rupee (€ 0,13). Het huis zorgt dat deze jongens onderdak kunnen krijgen en aandacht als ze dat nodig hebben. In de avond kunnen ze ook en hapje mee eten. Voorwaarde is wel dat ze overdag naar school gaan (dit wordt financieel voor ze geregeld). Als het echt nodig is kunnen er ook een aantal jongeren in het huis blijven slapen maar i.p. is het open van een uur of 12 tot een uur of 8. Het huis wordt bewoont door 1 a 2 vrijwilligers die een kleine huur per maand betalen en verder zogen dat alles blijft draaien. Marc kan daar vanaf eind december komen werken en zal de komende tijd er af en toe heen gaan.
Toeval bestaat niet zeggen ze wel eens .... de eerste dag zat ik een kopje thee te drinken in een theestalletje en ik raakte in gesprek met een engelsman. Deze vertelde terloops dat hij hier werkt. Aan het einde van het gesprek vroeg ik hem waar hij dan werkt. Dat blijkt dus bij dezelfde stichting te zijn als waar wij heen willen. Het probleem is alleen dat er niet eer gereageerd wordt op onze mail na juli en wij dus niet precies wisten waar wij heen moeten. Was dus goed dat wij hem tegenkwamen en mbt alle vragen ook direct uitleg hebben gekregen. Komende week moeten wij daar ook nog even langs. Druk, druk, druk :)

Heritage-Tamang trek

Mooiste plekje op deze trekking was het bezoek aan het dorp Tatopani met zijn warmwater bronnen. En het water is ook echt heet. Zo vanuit de bergen in de drie bekkens van het dorp. Een constante stroom erg heet water. Het duurde voor mij een minuut of 10 voordat ik zo gewend was aan het warme water zodat ik er ook echt in kon zitten. Opvallend in dit dorp is dat mannen en vrouwen gezamelijk baden. Dat zie je eigenlijk nergens in Nepal. Mannen in hun ondergoed en vrouwen in een Sarong. Maar de vrouwen doen de sarong rustig van boven af om zich te wassen en dat zie je dus verder nergens. Een gemoedelijke en ontspannen sfeer waar je na een lange tocht heerlijk bij kunt komen. Het water uit de bron is rood wat komt door het hoge ijzer gehalte zo heb ik mij laten vertellen. Naast de foto's hier plaats ik er nog een aantal op de fotopagina en later zal ik nog een uitgebreid filmpje uploaden op youtube.
 
13-11 was dus de start van het Tihar festival (waar ik vorig jaar al meer over heb geschreven). Vorig jaar waren wij in Pokhara en nu dus in de hoofdstad. Die is overal mooi verlicht. Het heeft, qua sfeer, iets weg van kerst met al die verlichting. En met de zingende kinderen die overal wat snoep of geld krijgen heeft het ook wel weer wat weg van Sint Maarten. Dit om maar even een indruk te geven hoe het er uit ziet.
Morgen worden wij verwacht bij de familie Thapa (ons oude gastgezin) om 08:00. Eerst thee en dan rond 10:00 aan de Dhal bat. Wij hebben wat kleine kadootjes voor ze gekocht ivm Tihar. Hoewel dit (geven van kado) eigenlijk alleen maar gedaan wordt van broers naar zussen tijdens Tihar.
De dag er op moeten wij langs een kennis in Kathmandu.
Een redelijk drukke agenda. Volgende week met zijn allen langs de Nepalese tandarts voor controle en die week willen Petra en ik ook nog een paar dagen naar het stadje "Dulhikel". 22-11 moeten wij weer terug zijn voor de schoolpicknick. Dat laatste zal wel weer een feest worden en wij moeten nog wat leuke spelletjes bedenken voor de kinderen.

13-11 Marc en ik zijn weer terug van de Tamang heritage trek in het langtang gebied. De hele trek hebben wij in vijf dagen gedaan. Wij moesten 13-11 weer terug zijn voor het Tihar feest (diwali of lichtjes feest) in Kathmandu.
De busreis van Kathmandu naar Suraybru-bensi (startpunt van de langtang en de heritage trek) is een vreselijke rit. Niet zo zeer omdat de weg erg slecht is maar de weg is de afgelopen jaren het toneel geweest van veel aardverschuivingen die hele berghellingen en dus ook de weg hebben weggeslagen. Dat wordt vervolgens weer wat opgelapt en verder wordt er weinig aan gedaan. Op de heenweg zat ik naast de chauffeur en had dus, tot mijn spijt, goed zich op de weg maar vooral op de ravijnen die onder mijn neus doorschoven. Let wel dat in de bus twee keer zo veel mensen zitten als zitplaatsen en ook boven op de bus nog een mannetje of 20 zit. Te zwaar beladen dus. Het zandpad waar de bus op 2000 meter langs moest was net even breder dan de bus zelf. Los zand en kleine rotsen welke waren aangestampt vormden de weg. De wielen kwamen soms tot een 15 a 20 cm van de rand en ik heb een paar keer maar mijn ogen dichtgedaan omdat de bus zo gevaarlijk dicht bij de diepe afgrond kwam dat ik niet meer omlaag durfde te kijken. Ongelooflijk dat de bussen deze paden, stijl omhoog kunnen pakken. Gelukkig zijn het Tata's van russische makelij. Motorisch oersterk. 

Onze looproute was Suraybru-bensi  --> Gatlang --> Tatopani
--> Thuman --> Briddim --> Suraybru-bensi. Iedere dag tussen de 5 en 7 uur lopen en een kortere laatste dag. Dag 2 naar tatopani (wat letterlijk vertaald "heet water" betekend) was het zwaarst. Het hoogste punt was tijdens de dag naar Thuman. Op die dag kwamen wij langs het dorpje Nagthali (= 5 huisjes) op bijna 3300 meter. Ik ga niet zeggen dat het makkelijk te lopen was allemaal maar ik vond het te doen. Op wat spierpijn na en 1 moeilijkere dag hebben Marc en ik lekker gelopen. Wij hadden 1 rugzakje mee van 10 kilo. Dat was wel lekker want dan konden wij die afwisselend dragen waardoor je ook stukken had dat je makkelijker liep zonder bagage. Marc droeg het grootste deel berg op en ik berg af. Vanwege het leeftijdsverschil vond ik dat wel redelijk en Marc loopt een stuk makkelijker dan ik zelf.
Meestal rond 7 uur opgestaan en rond 8 uur gaan lopen. Dan kwamen wij zo na de middag aan op het punt van bestemming en hadden wij genoeg tijd om wat spullen te wassen, lekker te eten en een kaartje te leggen. Op vrijwel iedere trekking route is alles 100 tot 500 procent duurder. Meestal omdat de mensen al de goederen zelf ook de bergen op moeten tillen. Flesje cola is normaal 60 cent maar in en bergdorp loopt dat op tot 2,50 om maar een voorbeeld te noemen. Petra was dus een week alleen in Kathmandu. Wij hadden in die week geen contact met elkaar. In die tussentijd was ze gewisseld van Guesthouse en begrepen wij dus pas bij terugkomst waarom de receptie van het vorige guesthouse zo raar had gereageerd op ons verzoek om een boodschap af te geven aan haar.

15-11 zijn Petra en ik een paar dagen naar Dhulikhel geweest. Marc is in Kathmandu gebleven. Dhulhikel is een oud stadje ongeveer 2 uur van Kathmandu vandaan. Het is vooral bekend om zijn mooie vergezichten op de himalaya en het feit dat het er een stuk rustiger en schoner is dan de plaatsen in de Kathmandu vallei.
Wij zijn er drie dagen geweest en hebben de tijd genomen om de stad

goed te verkennen en een stuk te lopen in de nabije omgeving. De kleine plaatsjes in de omgeving zijn de moeite van een bezoek waard en je kunt er rustig wandelen. Er zijn weinig toeristen in deze omgeving. Tijdens onze wandeling door de bergen raakte wij in gesprek met een lokale jongen. Hij liep een stukje met ons op en vertelde over zijn boerderij en over een vrouw uit Nederland die als ze naar Nepal kwam soms wat zaden voor hem meebracht. Tijdens dat verhaal ging bij ons al een lampje branden omdat wij, voordat wij naar Nepal gingen, ook in contact zijn geweest (en ook hebben ontmoet) met een vrouw die ook geregeld in Dulhikel komt maar ook bekend is bij ons voormalig gastgezin. Het bleek dus om dezelfde te gaan. Wat een toeval weer .... of niet ? Wij hebben bij hem nog heerlijk gegeten en hij heeft de boerderij laten zien. Verder wat gelezen en van het mooie weer genoten. Overdag is het in de zon nog wel een graad of 25. Gaat de zon weg dan daalt de temperatuur ook direct fors.

21-11 naar de tandarts geweest voor een check-up. Zelf was er bij mij een stukje van een tand afgebroken en dat kon dan ook direct worden gedaan. Vanwege de problemen die Petra had met haar gebit bij aanvang van onze reis waren wij hier in Kathmandu bekend bij een goede tandarts. De tandartsen in Nepal zijn normaal erg goedkoop maar daarbij ook niet goed opgeleid. Eigenlijk kunnen ze vaak alleen maar tanden trekken. Gebitsprotheses zijn te koop vanuit de etalage. Deze zijn van overleden mensen en pas je er een dan zijn ze ook niet duur :) Maar wij hebben toch maar een in canada opgeleide tandarts opgezocht. Even wat prijzen: Controle € 4,50 // rontgen foto € 2,50 // hele gebit schoonmaken en polijsten € 30,- // vulling € 30,- // kroon (incl alle behandelingen en implantaat) tussen € 100,- en € 200,-
Dus als je een paar kronen moet is het zeker de moeite waard om hier naar toe te gaan en direct een vakantie te nemen voor hetzelfde geld. Zelfde kroon in Nederland is ongeveer € 700,-. (Thailand was zelfs nog iets goedkoper qua tandarts).
Prima tandarts en alle drie weer als nieuw.

Morgen hebben wij de picknick van de school. Even contact gehad of er al een programma was qua activiteiten omdat wij al gezien hadden dat de plek waar ze heen gaan niets te bieden heeft. Geen programma .... Dus hebben wij de afgelopen dagen maar een zeskamp in elkaar gedraaid voor alle kinderen. Dat zal wel een paar uurtjes in beslag nemen en hebben ze in ieder gval wat te doen. Als er nog tijd over is kunnen we nog wat andere spelletjes met ze doen. Ik zal weer een filmpje maken van de dag en een stuk schrijven op de 'goede doelen pagina'

De picknick van de school was weer een erg leuke dag. De kinderen hebben zch prima vermaakt en lekker gegeten.
De afgelopen dagen flink bezig geweest om de website en wat filmpjes up to date te hebben.
Ook hebben wij het eerste gesprek gehad met de oprichter van het project waar wij in januari gaan werken.
hieronder de linkjes naar de filmpjes en de ge-update of nieuwe pagina's.

http://youtu.be/s0kkBG5l-qQ      filmpje - pulau pangkor Malaysia - Marc op de  jetski
http://youtu.be/05_OOobSb_U   filmpje - Pangkor eiland - Marc voert hornbill vogels
http://youtu.be/1EkVC9r1S2A    film - 17 minuten compilatie heritage trek (langtang gebied)

Ge-update pagina (picknick) Ram lower sec. school 

Nieuwe project waar wij in januari starten

verantwoording van het sponsor geld