2011 - (c) Atsma-azie.nl

http://www.youtube.com/watch?v=U9xoWMUCiHc
Youtube link naar eerder beschreven picknick

Onze eerste periode op school begint al aardig op te schieten. De examens zijn geweest ( en die gelden voor alle klassen incl. de kleuterklassen) en nu nog een paar weken naar 'wintervakantie'. Die begint op 30-12 en loopt tot ongeveer 22-01. Onze laatste dag zal dus op 29-12 zijn. 1ste kerstdag is hier een vrije dag  en tweede kerstdag zijn wij gewoon aan het werk. Deze laatste twee weken na het examen hebben we wat meer tijd voor wat extra spelletjes en wat meer lol in de klas. Op de foto hiernaast staan Marc en ik bij de leerlingen van klas 3. Leeftijd 7 tot 9 jaar. Deze kinderen spreken goed engels en zijn zeer leergierig. Temperaturen is voor hier aan de koude kant dus iedereen veel kleren aan, mutsen op en in beweging blijven. Het zijn natuurlijk net zulke grote boefjes als in Nederland dus als ze eenmaal los komen is er bijna geen houden meer aan. Maar dan zie je ze wel van een andere kant en dat is ook wel weer leuk. De onderste foto is mijn groep 7. Leeftijd 13 tot 15 en 1 meisje was vandaag afwezig. Moeilijkheid hier is al dat een aantal van deze meisjes onmisbaar is voor de familie op het land.

Soms zie ik iemand weken niet en dan verschijnt ze zo maar weer voor een paar dagen. Een ander meisje moet veel voor haar zieke grootmoeder zorgen en is ook veel afwezig. Leraren proberen vaak nog wel in gesprek te komen met deze gezinnen maar het is erg lastig om ze regelmatig op school te krijgen.Naast deze groepen geef ik ook les aan de groepen 6 en 8. Voor groep 6 gaat eigenlijk hetzelfde verhaal op als bij 7 hoewel daar minder leerlingen regelmatig afwezig zijn. Groep acht is de groep die de beste zichtbare vooruitgang heeft geboekt. Leeftijd van 14 tot 16 en zij gaan allemaal naar de "higher secondary school" waar ik ze volgend schooljaar zeker op ga zoeken.
Petra geeft dus les aan de twee kleutergroepen en groep 1 en 2. Leeftijden 4 tot 9. Vreemd genoeg zit er in groep 1 ook iemand van 11 en in groep twee een jongen van 12. Natuurlijk is er iets mis met deze kinderen wat deze achterstand veroorzaakt maar deze kinderen kunnen verder niet worden getest dus kom je er ook maar moeilijk achter.

Wel zie ik kinderen met dyslectie en erg drukke kinderen in dezelfde hoeveelheden als in Nederland. Hier gebeurd er alleen verder niets mee. Voor de kinderen zelf is dit een groot probleem wat ze de nodige frustraties en achterstanden bezorgt. Ik heb geprobeert aan te geven dat er mogelijk een aantal kinderen dyslecties zijn, maar als men al weet wat het is en wat ik bedoel weten ze niet wat er mee te doen en vragen dat verder ook niet. Ik kan alleen maar als advies geven dat het goed zou zijn als iemand van de leerkrachten zich er mogelijk wat meer in zou verdiepen zodat de kinderen meer begeleiding kunnen krijgen.
Petra is voornamelijk engels met deze kinderen aan het spreken en doet minder vanuit de lesboeken. Veel met spelletjes en onder het spelen ook alles in het engels. Ook bij deze kinderen zie je dan snel vooruitgang in het begrijpen en de spreekvaardigheid. Het aantal engelse woorden gaat snel omhoog waardoor ook praten makkelijker gaat worden. En die kleintjes leren snel. Hiernaast en hieronder een aantal kinderen uit de kleuterklassen van Petra.

24 november was de schoolpicknick. Voor veel kinderen 1 dag per jaar om ook kind te zijn zonder verdere verplichtingen op school of thuis. De trip ging naar de Kali tempel. Een belangrijke tempel voor de Hindi vlak bij de stad Dhulikhel. Bij de tempel zijn een aantal veldjes die geschikt zijn gemaakt voor een picknick. Met uitzicht over de Himalaya was het een prachtige plek. Ik wist al dat er behalve de tempel en het veld niets was dus hadden wij gezorgt voor wat afleiding d.m.v. en 5-kamp. Vijf spelletjes die voor ons zo normaal zijn maar die hier niet of bijna nooit worden gespeeld, zoals zaklopen en spijkerpoepen.
Na een busrit van 2 uur waarbij onderweg ook nog eten, hout en dergelijke moest worden gekocht kwamen wij aan bij het tempel terrein. Na bezoek aan de tempel is er een ontbijt klaargemaakt een een warme hap van erwten, uien en pepers. Daarna was er tijd om de spelletjes te spelen. 7 leraren kregen ieder een groep leerlingen waarvan zij de coach waren. Petra, Marc en ikzelf hadden flinke moeite om alles ook enigszins georganiseerd te laten verlopen. Leraren waren net zo enthousiast als de leerlingen. Alle spellejes werden met veel plezier en met veel gelach en aanmoedigingen gespeeld. Na 2 uur had  ik bijna geen stem meer over. Punten werden opgeteld en de 1ste en 2e prijzen werden uitgereikt. Daarnaast was er een prijs voor de beste coach want ook zij hebben alle spelletjes moeten doen.
Na de spelletjes werd er een warme maaltijd klaargemaakt. Rijst, diverse groente, atjar, kip, bonen en 'curt' na. De 40 kinderen hadden meer dan genoeg te eten. Nadat de leerkrachten en wijzelf ook nog warm hadden gegeten bleef er nog genoeg over om ook wat mensen uit de nabij gelegen huizen wat te laten eten. Niets werd weggegooid. De restjes werden gevoerd aan de honden en het vee.
Samen alles schoonmaken nog wat badmintonnen en het was alweer tijd om terug te gaan. Opnieuw hebben de kinderen een leuke dag gehad. Ik heb veel op film vastgelegd en zal ze die op een later tijdstip, net als vorig jaar, laten zien.

1 november 2012 waren wij weer terug in Nepal en 2 november direct de school opgezocht. Met een warm welkom werden wij ontvangen en het weerzien met de kinderen was fantastisch. Het is net of het een grote familie is waar je en klein onderdeel van uit maakt. De kinderen verteld dat wij zo nu en dan op bezoek komen en ook verteld waar wij de komende tijd gaan werken. Ze vonden het erg jammer dat wij niet bij hun les konden geven maar begrepen wel waarom. Natuurlijk beloofd om wel mee te gaan met het jaarlijkse uitje op 24 november aanstaande. Met de principal afgesproken dat er geen kinderen thuis hoeven te blijven omdat de ouders geen geld hebben en dat wij die kosten voor onze rekening zouden nemen dankzij de mensen die ons sponsoren. Ook aangegeven dat wij wat extra bij kunnen dragen om te zorgen voor een goede maaltijd voor alle kinderen.
Hierna hebben wij een bezoek gebracht aan de kinderen die vorig jaar in groep 8 zaten en nu op een nieuwe school (voortgezet onderwijs) klas 9 en 10 doen. Het deed ons goed om te zien dat ook alle meisjes toestemming hebben gekregen van hun ouder om deze extra 2 klassen te doen. Voor hun toekomst zijn die erg belangrijk. Verlegen al ze waren was het lastig om een goed gesprek met ze te voeren maar het was overduidelijk dat ze erg blij waren met de kans op hun nieuwe school.

31-03-13  De laatste maanden gaan wij regelmatig even langs bij de school om te kijken hoe het gaat met de school in het algemeen, maar natuurlijk met de kinderen in het bijzonder. De school zelf en de leiding hebben eigenlijk een aantal, voor hen, onoverkomelijke problemen. Dir is vooral gelegen in management in mijn ogen maar dat is een moeilijk te bespreken punt. Feitelijk hebben ze te veel leraren. Simpelweg zouden er leraren moeten worden ontslagen maar dat is vrijwel niet mogelijk. Gevolg een gat in de begroting wat de ouders van de toch al straatarme gemeenschap, deels, op moeten brengen. Ik ben nog aan het bekijken of ik mij daar verder in ga mengen of niet.
Met de kinderen zelf gaat alles prima. Wij maakten ons erg zorgen over 1 meisje die de laatste maanden erg ziek was maar in maart was ze weer aanwezig en oogde gezond. Ze zag er goed uit gelukkig. 1 keer hebben wij alle leerlingen getracteerd op een ijsje van de ijscoman die toevallig langs kwam. 5 rupee (€ 0,04) per stuk, dus dat is makkelijk uitdelen voor ons. Alle kinderen ijs en blij voor 3 euro.
De laatste keer hebben wij voor alle kinderen tandenborstels en tandpasta meegenomen. En daar waren ze net zo blij mee als met een ijsje. Sommige kinderen hebben geen tandenborstel en moest worden uitgelegd wat ze er mee moeten doen en waarom dat dan belangrijk is. Ook in de afgelegen gebieden is snoep en dergelijke doorgedrongen. De kinderen hebben over het algemeen een erg slecht gebit omdat ze wel zoetigheid eten maar niets, of erg weinig, doen aan gebitsverzorging.
 
De laatste keer hebben wij met de schoolleiding gesproken over drie meisjes. Deze zitten nu in de groepen 3, 4 en 5, zijn bovengemiddeld slim voor Nepal en komen uit de armste gezinnen van de laagste kastes. Voor deze meisjes betekend dit dat zij na school waarschijnlijk al snel worden uitgehuwelijkt. Voor het gezin betekend uithuwelijken dat 1 mond minder te voeden is. Het plan is echter om met de ouders te gaan praten en hen uit te leggen dat wij de gezinnen wel willen helpen met het schoolgeld zodat de meisjes naar school kunnen blijven gaan zonder dat dit ten koste gaat van voeding en dergelijke voor de rest van het gezin. Wat ons betreft is er wel een voorwaarde en dat is dat de meisjes ook na groep 12 een kans moeten krijgen op hoger onderwijs, indien ze zich blijven ontwikkelen en dat nivo ook aankunnen. Als de kinderen hebben gestudeerd en een goede baan kunnen vinden is dat positief voor hun ontwikkeling maar ook voor die van het hele gezin.
de kosten per kind gaan ongeveer 8 a 10 euro bedragen. Wij gaan kijken of wij voor de kinderen sponsors kunnen vinden. Wij zorgen er in ieder geval voor dat de sponsoring gegarandeerd is. Als iemand stopt met sponsoren dan nemen wij dat over. Zijn er meer mensen die willen sponsoren dan gaan wij kijken of wij meer gezinnen kunnen helpen.
Over een paar weken zal ik hier meer over schrijven en ook meer informatie geven over de meisjes.
  

23-08-14  En dan zijn we zo maar weer een jaar verder. Zelf wonen wij in Aruba maar wij hebben goed gezorgt voor contacten met Nepal. Daarom hebben wij bijna 2 keer per maand een goed contact waarin zaken worden doorgenomen die belangrijk zijn voor deze kinderen. Wij hebben een rekening in Nepal vanwaar wij direct geld kunnen krijgen op de plekken waar dat nodig is. Dit alles verloopt prima.
Via Sanjog Thapa hebben wij contact met de schoolleiding maar hij kan naar iedere plek die op dat moment belangrijk is. Hij kan goed Engels en dus krijgen we altijd een juiste terugrapportage. Daarnaast hebben wij contact met een lerares van RAM school. Wij kunnen rechtstreeks contact leggen met PANepal. Met de blindenschool is er geen contact mogelijk. Zij zitten te afgelegen en daarnaast komen daar vrijwel nooit andere toeristen.
Wij hebben een briefuitwisseling met enkele meisjes en van de meisjes die wij steunen krijgen wij daarnaast ook de resultaten te zien.
Via de site en forums komen wij in contact met andere Nepalgangers die graag een keer langs willen gaan of wat extra meekunnen nemen vanuit Nederland voor de kinderen. Dat is echt ontzettend leuk en nodig. De kinderen krijgen wat extra aandacht en middelen en wij zien weer foto's terug en horen van de mensen wat hun indruk is.
Dipika en Assika doen het werkelijk fantastisch. De beste van de klas en super gemotiveerd. Miranda en haar gezin hebben ook voor komend jaar weer het schoolgeld voor Dipika voor hun rekening genomen en een klein extraatje gegeven.
Via via hebben de kinderen te horen gekregen dat ze vanwege hun mooie prestatie een kadootje voor zichzelf uit mochten kiezen. Dat principe is vreemd voor deze kinderen en ze hebben dan ook drie weken moeten nadenken wat dat zou moeten worden. Na drie weken kwamen ze met een A4-clipper om hun schoolpapieren tussen te klemmen en die ze kunnen gebruiken om op te schrijven. Kosten ..... 40 cent per stuk. Deze kinderen kijken niet wat iets kost, ze kijken of ze iets kunnen gebruiken. Uiteindelijk hebben we deze A4  clippers maar voor alle leerlingen laten kopen en die tijdens een feestdag door Sanjog uit laten delen.
Wij hopen zelf in 2015 weer naar Nepal te kunnen gaan en proberen iedereen op de hoogte te houden via facebook en deze website. 

Dipika - Toespraak in het Engels voor een groep afgevaardigden van de gemeenschap tijdens een feestdag
Boven Dipika en Assoka bij hun school. En rechts 1 van de brieven van Dipika. Hier benoemt ze onder andere dat er andere toeristen zijn langs geweest die spullen hebben gebracht. Ook, en dat is het prachtige van dit meisje spreekt ze mij aan over het feit dat ik niet snep genoeg schrijf. Dat is voor Nepalese begrippen erg bijzonder maar het toont de kracht van haar.
aaaaaaaaaaaaiii